่าวอวิ๋นที่กำลังจะสิ้นใจ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ราวกับอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ฝืนเปิดเปลือกตาที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ความสิ้นหวัง……และคำวิงวอน ปรากฏขึ้นในดวงตาหยวนกังขมวดคิ้วเล็กน้อย ทันใดนั้น ปลายดาบก็พุ่งทะลุหัวใจของหันฉ่าวอวิ๋น พุ่งทะลวงออกมาจากหน้าอก!หยวนกังเบิกตากว้าง มองไปทางด้านหลังของอีกฝ่าย แววตาสุมด้วยไฟโทสะ“หัวหน้าเฉิน คิดจะทำอะไรน่ะ?”เฉินมู่เหยี่ยที่สวมเสื้อคลุมยืนอย่างสงบอยู่ด้านหลังหันฉ่าวอวิ๋น ค่อยๆ ชักดาบที่แทงทะลุหัวใจออก แล้วเอ่ยอย่างเฉยเมย“ฆ่าคน”“เขาไม่เป็นภัยคุกคามแล้ว และต้องถูกขังในเรือนจำ ชีวิตและความตายจะถูกตัดสินโดยศาล… นายมีสิทธิ์อะไรมาฆ่าเขา?”“เขาต้องการฆ่าลูกทีมฉัน เขาต้องตาย” เฉินมู่เหยี่ยเว้นวรรค แล้วพูดต่อว่า “และสำหรับเขาแล้ว นี่คือการปลดปล่อย”หยวนกังขมวดคิ้วมองหันฉ่าวอวิ๋น เห็นอีกฝ่ายก้มหน้าลง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดดวงตาที่สิ้นหวังเปล่งประกายแปลกประหลาดหยวนกังปล่อยมือร่างของหันฉ่าวอวิ๋นล้มลงบนพื้น เลือดไหลออกจากร่างกายอย่างช้าๆ หัวใจที่ถูกแทงทะลุ คนทั่วไปคงตายไปแล้วแต่ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นมหาสมุทร เขายังคงเหลือลมหายใจสุดท้ายอยู่เขามองไปทางเฉินมู่เหยี่ย ริมฝีปากขยับเหมือนอยากจะพูดอะไรเฉินมู่เหยี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วก้มตัวลงเอาหูเข้าไปใกล้ปากของอีกฝ่าย“ระวัง…… ‘พร่ำรำพัน’ ……เขาต้องกลับมาแน่……ฆ่าเด็กคนนั้น……”สิ้นเสียง หันฉ่าวอวิ๋น
