ลมกรรโชกพัดพาหิมะปลิวว่อน สาดซัดทุกสรรพสิ่ง ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางถูกถอนรากถอนโคน ลอยละล่องไปในอากาศอย่างไร้ทิศทางไม่เพียงเท่านั้น อิฐหิน เสาไฟ จักรยาน ป้ายโฆษณา……วัตถุนับไม่ถ้วนต่างลอยขึ้นตามแรงลม ราวกับเสื้อผ้าในเครื่องซักผ้า หมุนคว้างอย่างรวดเร็วในโลกแห่งพายุหิมะนี้ภายในรัศมีห้ากิโลเมตร ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือนหากไม่ใช่เพราะหน่วย 136 กาง [น่านฟ้าไร้แดน] ขนาดใหญ่ไว้ล่วงหน้า คงมีผู้บริสุทธิ์จำนวนมากถูกดึงเข้ามาและเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ตอนนี้ความสำคัญของ [น่านฟ้าไร้แดน] จึงปรากฏชัดภายใต้ผืนผ้าใบแห่งนี้ ไม่ว่าการต่อสู้จะดุเดือดเพียงใด ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อโลกภายนอกแม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยปักดาบลงพื้นเพื่อทรงตัวไม่ให้ถูกลมพัดปลิวไป เบื้องหน้าเป็นสีขาวโพลน ในพายุหิมะเช่นนี้แทบจะมองไม่เห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้ว“นี่คือผนึกต้องห้ามระดับวิกฤติของขั้นมหาสมุทรงั้นหรือ? น่ากลัวกว่าที่คิด……” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นในการรับรู้ทางจิต สมาชิกหน่วย 136 ทั้งหมดต่างติดอยู่ในพายุหิมะ โชคดีที่ไม่มีใครถูกลมพัดพาไป ทุกคนยังอยู่ในตำแหน่งเดิม แม้จะมองไม่เห็นกัน แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ไม่ไกลนัก“เสี่ยวหนาน!”ท่ามกลางพายุหิมะ เสียงของอู๋เซียงหนานดังแว่วตามสายลมแสงสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้นจากด้านข้างของหลินชีเยี่ย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง แรงต้านจากลมพายุหายไป ราวกับว่ามีแผ่นฟิล์มบางๆ ปกคลุมผิวหนัง ช่วยต้าน
