ล้วหนีไปคนเดียว?เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดหลังจากใช้เวลาร่วมกันมานาน ในใจของหลินชีเยี่ย สมาชิกหน่วย 136 ไม่ได้เป็นเพียงแค่สหายร่วมรบอีกต่อไปบางทีอาจเป็นดังที่เหลิ่งเซวียนกล่าวไว้ ที่นี่… ได้กลายเป็นบ้านหลังที่สองของเขาแล้วเขาจะไม่ทิ้งครอบครัวของตัวเองหลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ กำด้ามดาบในมือแน่น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่นบนถนนเบื้องล่าง หงอิงเปิดฮู้ดสีแดงเข้มออก ดวงตาสดใสมองหลินชีเยี่ยด้วยรอยยิ้ม เธอโบกมือให้เด็กหนุ่มอย่างมีความสุข“น้องชีเยี่ย~ พวกเรามาช่วยแล้ว!”หลินชีเยี่ยเห็นหงอิงยังสามารถหัวเราะได้อย่างไร้กังวลในสถานการณ์แบบนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “คนโง่…”ร่างของเขาพลันเอนไปด้านหลัง ร่วงหล่นจากขอบดาดฟ้า ในขณะที่กำลังจะตกถึงพื้น ปลายเท้าก็แตะเบาๆ ร่างทะยานออกไปราวกับภูตผี ชั่วพริบตาก็มายืนอยู่ข้างๆ ทุกคนหันฉ่าวอวิ๋นกำทวนอย่างเงียบงัน มองดูเหตุการณ์นี้ โดยไม่ได้ขยับเขยื้อนหลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างเฉินมู่เหยี่ย มือถือดาบคู่ มองหันฉ่าวอวิ๋นที่ยืนตระหง่านอยู่ แล้วเอ่ยอย่างสงบ“หัวหน้า นั่นเป็นขั้นมหาสมุทร……”เฉินมู่เหยี่ยพยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้ว”“พวกเราเอาชนะเขาได้ไหม?”“ลองดูสิ”“ตกลง”ยามได้ยินวาทะนี้ หันฉ่าวอวิ๋นที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าส่ายหน้าอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้นบ้าง“แค่พวกนายสองคนที่เป็นขั้นชวน สี่คนที่เป็นขั้นฉือ และคนธรรมดาอีกหนึ่ง……พวกนายไม่มีทางชนะฉันได้หรอก อย่าเสียสละโดยเปล่าประโยชน์เลย”เฉินมู่เหยี
