ที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มเดินย่ำหิมะขาว ค่อยๆ เดินผ่านถนนที่ไร้ผู้คนสายลมโชยพัดผ่าน พัดฮู้ดของคนที่เดินนำหน้าลงเฉินมู่เหยี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หันฉ่าวอวิ๋น มือทั้งสองข้างจับด้ามดาบที่เอว……เสียงของเขาชัดเจนและทุ้มลึก“หน่วย 136 ทั้งหมดอยู่ที่นี่ ใครกันที่… อยากตาย?”…ตู้ม–!!เงาดำร่วงลงมาจากท้องฟ้าราวกับกระสุนปืนใหญ่ ทะลุชั้นน้ำแข็งบนผิวน้ำ ตกลงไปในคลองอันเย็นเฉียบบนท้องฟ้า มีอีกสองร่างทะยานออกมา คนหนึ่งมีเปลวไฟห่อหุ้มทั่วร่าง อีกคนเหยียบย่ำลมพายุ พุ่งเข้าหาชายที่อยู่ตรงกลางพร้อมกันเปลวไฟผสานกับลมพายุก่อตัวเป็นทอร์นาโด พันรอบร่างชายคนนั้นไว้ ชั่วขณะถัดมา แสงสีดำสายหนึ่งพลันแผ่ออกมา ฉีกพายุทอร์นาโดเปลวไฟออกเป็นชิ้นๆ!ชายคนนั้นยิ้มกว้าง ร่างของเขาปรากฏตัวต่อหน้าผู้ใช้ในพริบตา แสงสีดำล้อมรอบฝ่ามือ ตบลงไปอีกครั้ง ซัดอีกฝ่ายลงไปในคลองไกลออกไป ไป๋หลี่พั่งพั่งที่แอบดูการต่อสู้อยู่ในมุมเงียบลอบกลืนน้ำลาย“ดูเหมือนทีมบอดี้การ์ดของนายจะแพ้แล้วนะ” เฉาเยวียนกอดดาบพลางเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย“เพ้อเจ้อ! หุบปากกาลกิณีของนายเดี๋ยวนี้นะ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งโหยง เอื้อมมือไปปิดปากเฉาเยวียน พลางบ่นพึมพำเสียงเบา “บ้าชะมัด คนบ้าขั้นมหาสมุทรโผล่มาจากไหนกัน ดันมาไล่ฆ่านายน้อยถึงที่เลย?”สี่ผู้ใช้วัตถุต้องห้ามร่วมมือกัน ก็พอจะต่อสู้กับขั้นมหาสมุทรได้อย่างยากลำบาก หากเขาสู้แบบไม่กลัวตายแบบนี
