ขึ้นไปบนท้องฟ้าโรงแรมม่านรูดที่ไป๋หลี่พั่งพั่งและพรรคพวกอยู่นั้นไม่ไกลจากสะพานเหอผิงนัก เดินเท้าไปก็แค่สิบกว่านาที แต่ไม่รู้ว่าทำไม ยิ่งเดินไปข้างหน้าเท่าไหร่ กลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้นทว่าความรู้สึกไม่สบายใจนี้มาจากไหน เด็กหนุ่มกลับบอกไม่ถูกในที่สุดเขาก็หยุดเดินบนทางเท้าที่เงียบสงบ หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วราวกับกำลังสัมผัสบางสิ่งบางอย่าง ครู่หนึ่ง เขาก็หันไปมองอาคารร้างทางด้านขวามือ ค่อยๆ ยื่นมือไปแตะผนังมือของเขาเปื้อนน้ำแข็ง ละเลียดเช็ดผนังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและตะไคร่น้ำ ครู่ต่อมา รอยแตกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนผนังรอยแยกนี้ดูราวกับก่อเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ขอบประกบกันเป็นรูปครึ่งวงกลมแคบยาว และภายในครึ่งวงกลมนี้ก็ยังมีรอยแตกแยกเป็นทางสลับซับซ้อนอีกหลายเส้น มองผิวเผิน อาจดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หากพินิจดูให้ดีแล้วล่ะก็……ลวดลายนี้… มันเหมือนกับดวงตา?นัยน์ตางูที่แคบยาว น่าขนลุกและชั่วร้าย“นี่มัน……” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ใช้กล่องดำกวาดหิมะที่ทับถมอยู่ใต้เท้าออกไป บนทางเท้าที่ยืนอยู่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยนัยน์ตางูอันแปลกประหลาดโดยไม่รู้ตัว!นัยน์ตาเหล่านี้ประกอบขึ้นจากเส้นสีดำ ราวกับวาดขึ้นด้วยแท่งถ่าน หรือไม่ก็เป็นรอยเปื้อนที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ บางอันเล็กเท่าหัวแม่มือ ในขณะที่บางอันใหญ่เท่าฝาท่อระบายน้ำ แผ่กระจายไปทั่วทุกพื้นที่อย่างหนา
