ฉยอีกต่อไป การที่เขาออกไปเดินเล่นข้างนอก ก็ถือเป็นการทดสอบปฏิกิริยาของพวกมันด้วยถ้าเจอศัตรูที่แข็งแกร่งเกินไป หลินชีเยี่ยก็ไม่กลัว เขาแค่ปล่อยนิกซ์ออกมา แล้วใช้พลังเคลื่อนย้ายหายตัวไปในความมืดได้ทันที แต่พลังศักดิ์สิทธิ์ของนิกซ์อาจทำให้หน่วยพิทักษ์ราตรีแตกตื่นได้ เขาจึงไม่อยากใช้ เว้นแต่จำเป็นจริงๆเฉินมู่เหยี่ยไม่ได้ห้ามหลินชีเยี่ย เขาพยักหน้าเล็กน้อย “อืม ไปเถอะ”เด็กหนุ่มถือกล่องดำกับของขวัญปีใหม่ เดินผ่านห้องอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงกรนเบาๆ ก่อนจะผลักประตูออกไปหลังจากที่เขาจากไป อู๋เซียงหนานที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟาเหมือนหมาตายก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พลางสบตากับเฉินมู่เหยี่ย ก่อนจะตบไหล่เวินฉีโม่ที่นอนอยู่ข้างๆ จนตื่น“ไปทำงานได้แล้ว”…ยามหลินชีเยี่ยออกจากสำนักงานเหอผิง เขาก็ตรงไปยังโรงแรมม่านรูดในทันทีท้องถนนที่เคยคึกคัก บัดนี้กลับเงียบเหงา ร้านค้ามากมายที่เรียงรายอยู่ริมถนนต่างก็ปิดประตูร้าน มองเห็นแต่คำอวยพรอันใหม่เอี่ยมที่แปะอยู่หน้าประตู ส่วนคนในร้านก็เก็บข้าวของกลับบ้านไปฉลองตรุษจีนกันหมดมีรถยนต์ขับผ่านเป็นครั้งคราว ทำให้กองหิมะข้างถนนกระจาย หลินชีเยี่ยพันผ้าพันคอ เดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ อันเงียบสงบ โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดตรอกแห่งนี้ค่อนข้างเก่าแก่ บ้านเรือนสองข้างทางเตี้ยและมืดทึบ กำแพงที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผันผ่าน ต้นไม้ไร้ใบข้างทางราวกับหนามสีน้ำตาลเข้ม ทิ่มแทง
