ค่ายฝึกอบรมส่วนหนึ่งของค่ายที่เคยถูกขีปนาวุธโจมตีจนราบเป็นหน้ากลอง ตอนนี้ได้รับการบูรณะจนกลับมาเหมือนเดิมทุกประการ แม้กระทั่งป้ายบอกทางบนถนนก็ถูกทาสีใหม่ หากไม่ใช่เพราะอาคารบางหลังยังคงมีรอยไหม้อยู่ คงไม่มีใครเชื่อว่าที่นี่เคยเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่โรงอาหารที่เคยคลาคล่ำไปด้วยทหารใหม่ บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงครูฝึกไม่กี่สิบคนนั่งอยู่ที่โต๊ะยาว กำลังเพลิดเพลินกับอาหารกลางวัน“เฮ้อ……พูดแล้วก็เศร้า พวกทหารใหม่ไม่อยู่แบบนี้ ชีวิตมันดูจืดชืดไปเลยแฮะ” ครูฝึกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างใจหาย“ไม่มีใครให้ด่า ก็เลยรู้สึกคันปากว่างั้นสิ?”“ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าจะพูดแบบนั้นก็ใช่อยู่นะ……”“ว่าแต่……ไม่เห็นหน้าครูฝึกหันลี่มานานแล้ว หายไปไหนของเขานะ?”“ไม่รู้สิ ไม่ใช่แค่เขาหรอก ครูฝึกอีกหลายคนก็หายไปเหมือนกัน ได้ยินว่าออกไปปฏิบัติภารกิจลับ”“ภารกิจลับ?” ครูฝึกคนหนึ่งเลิกคิ้วขึ้น “หรือว่าจะเกี่ยวกับการโจมตีของศัตรูคราวก่อน?”“ไม่รู้สิ แต่ฉันรู้สึกว่า บรรยากาศในค่ายช่วงนี้น่าขนลุกแปลกๆ…”“แปลกยังไง?”“ฉันก็อธิบายไม่ถูก แค่รู้สึกเหมือนมีแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น……”“ฉันว่านายคิดมากไปเองแหละ…”…ครูฝึกทั้งหลายต่างก็สนทนากันไปพลาง ทานข้าวไปพลาง จนกระทั่งใกล้จะทานเสร็จ ก็มีร่างคนทั้งสองเดินเข้ามาในโรงอาหารเมื่อเห็นบุคคลที่เดินนำหน้า เหล่าครูฝึกต่างก็พากันลุกขึ้นยืนทำความเคารพ“ท่านผู้บัญชาการ!”“สวัสดีครับ ท่านผู้บัญชาการ!”หยว
