นกังทำหน้าเคร่งขรึม เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องไปที่ครูฝึกคนหนึ่ง พร้อมกับปล่อยรังสีความน่าเกรงขามบางอย่างออกมาเบื้องหลัง ครูฝึกหงถือเอกสารหลายฉบับไว้ในมือ ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้สายตาที่กดดันของหยวนกัง สีหน้าของครูฝึกคนนั้นพลันซีดเผือด เขากัดริมฝีปากแน่น แขนที่ยกขึ้นทำความเคารพเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยครูฝึกคนอื่นๆ ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ ต่างก็ไม่มีใครกล้าส่งเสียง“ทำไม?” หยวนกังเอ่ยถามอย่างเชื่องช้าครูฝึกคนนั้นอ้าปากพยายามจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ท่านผู้บัญชาการ ท่านหมายความว่ายังไง…”“หลี่เย่ากวง เข้าประจำการในปี 1989 ฉันจำนายได้ ตอนนั้นฉันยังเป็นแค่ร้อยตรี นายเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของฉัน” หยวนกังเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างใจเย็น“ท่านผู้บัญชาการ…”“ทำไม?”ร่างของหลี่เย่ากวงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้มหน้าลง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด“หลี่เย่ากวง” ครูฝึกหงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้น พลางเปิดเอกสารในมือ “คืนวันที่ 14 พฤศจิกายน เวลา 21.42น.กล้องวงจรปิดประตูตะวันออกเฉียงใต้จับภาพนายแอบออกจากค่ายได้ ตอนนั้นนายจะไปไหน?”“วันที่ 26 พฤศจิกายน ตอนที่ทหารใหม่รุ่นที่สามออกจากค่ายเพื่อไปฝึกซ้อมภาคสนาม นายหายตัวไปจากกล้องเป็นเวลาสองชั่วโมง ช่วงเวลานั้น นายไปไหนมา?”“วันที่ 7 ธันวาคม มีเงินโอนเข้าบัญชีธนาคารออนไลน์ของพ่อแม่นายสองครั้ง เป็นจำนวนเงินสองร้อยล้านหยวนและสาม
