องครูฝึกที่อยู่โดยรอบพลันเปลี่ยนไป“พร่ำรำพัน?” ครูฝึกหงขมวดคิ้วขณะมองภาพตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ที่แท้ก็โดนล้างสมองสินะ……พวกศาสนจักรเทพโบราณลงมือตอนไหนกัน?”หยวนกังมองเศษเนื้อหนังบนพื้น ดวงตาลุกโชนด้วยไฟโทสะ ทั่วร่างสั่นเทิ้มเขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหาร ดวงตาคู่คมวาววับด้วยสีทองจางๆ รัศมีแห่งอำนาจแผ่ออกจากร่าง กดข่มจนทุกคนในบริเวณนั้นหายใจติดขัด“ละครฉากนี้มันนานเกินไปแล้ว ถึงเวลาจบมันสักที…”เขาเดินออกจากโรงอาหารทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังประตูทางออกของค่ายฝึก แม้จะไม่ได้เดินเร็วนัก แต่ร่างกายกลับทิ้งริ้วรอยเอาไว้ในอากาศเพียงชั่วพริบตาเดียว หยวนกังก็หายไปจากสายตาของทุกคนครูฝึกหงมองตามแผ่นหลังที่หายไป พลางพึมพำเบาๆ ว่า“ท่านผู้บัญชาการ… โกรธแล้ว”
