กาลอย่างชัดเจนหลินชีเยี่ยเอื้อมมือไปหยิบไม้กวาดจากหลังประตูแล้วเริ่มกวาดหิมะขณะที่กำลังกวาด เด็กหนุ่มก็เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยช่วงวันหยุดของค่ายฝึกอบรมในครั้งนี้ไม่ได้ยาวนานนัก คาดว่าพรุ่งนี้ซึ่งก็คือวันที่สองของเทศกาลตรุษจีนจะเป็นวันสุดท้ายของวันหยุด แต่จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนว่าศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจะยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรมากนักแม้ว่าเขาจะพบเจอกับการโจมตีอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็สามารถจัดการได้ด้วยตนเอง แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าในบรรดาคนเหล่านี้จะไม่มีศัตรูระดับสูงเลยแม้แต่คนเดียวยิ่งไปกว่านั้น ตัวแทนเมดูซ่าอันลึกลับ หรือก็คือ นางพญาอสรพิษแห่งศาสนจักรเทพโบราณ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัวหรือว่าครูฝึกจะกำจัดพวกมันไปแล้ว? หรือว่าพวกมันหนีไปหาไป๋หลี่พั่งพั่งกันหมดแล้ว? หรือบางที……พวกมันอาจกำลังรอเวลาที่เหมาะสมอยู่?เขาเชื่อว่าหลายวันที่ผ่านมา ครูฝึกต้องลงมือทำอะไรไปบ้างแล้ว แต่สถานการณ์ปัจจุบันพัฒนาไปถึงขั้นไหน เขาเองก็ยังไม่รู้อะไรเลยไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมืองชางหนานได้กลายเป็นศูนย์กลางของพายุไปแล้ว และในฐานะที่เป็นจุดศูนย์กลางของพายุนี้ หลินชีเยี่ยกลับเป็นผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่สุดในขณะที่หลินชีเยี่ยกวาดหิมะกองสุดท้ายเสร็จ กำลังจะหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังมาจากที่ไกลๆท่ามกลางเสียงประทัดดังระงม เสียงนั้นแทบไม่ทำให้สะดุดหู หากหลินชีเยี่ย
