หิมะ… ยิ่งตกยิ่งเบาบางท้องฟ้า ยิ่งมืดลงทุกทีบนดาดฟ้าข้างตึกหลังเตี้ย หลินชีเยี่ยนั่งนิ่งอยู่ที่นั่น ข้างกายมีกล่องสีดำวางอยู่ราวกับรูปปั้นหิน ไม่ไหวติงเมืองทอดยาวออกไปสุดสายตา ราวกับเส้นขอบฟ้า ไกลออกไปเรื่อยๆ ยิ่งมืดครึ้ม บริเวณรอยต่อระหว่างผืนดินกับท้องฟ้า แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง เฉียงลงมา ประดับขอบหลังคาอาคารสูงต่ำให้เป็นสีทองแสงสีทองอร่าม ส่องกระทบใบหน้าหลินชีเยี่ย ยืดเงาของเขาให้ยาวออกไป……ดวงตาคู่คมคลอแสงอาทิตย์อ่อนๆ จ้องมองไปยังครอบครัวที่กำลังวุ่นวายอยู่ไกลๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจางๆ ลมพัดผ่านเรือนผมสีดำของเด็กหนุ่ม ในอากาศราวกับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารไม่รู้นานเท่าใด ชายคนหนึ่งสะพายกล่องเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เขา มองบ้านหลังนั้นอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างเชื่องช้า“เสียใจไหม?”ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง หลินชีเยี่ยส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เสียใจครับ”“นายกลับไปไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ยิ่งกลับมาบ่อยเท่าไหร่ ก็จะมีคนสังเกตเห็นที่นี่มากขึ้นเท่านั้น” เหลิ่งเซวียนกล่าวขณะนั่งลงข้างๆ เขา“ผมรู้”“จริงๆ แล้ว ถึงวันนี้นายไม่มา พวกเขาก็จะไม่เป็นอะไร”หลินชีเยี่ยผินหน้ามามองเหลิ่งเซวียนอย่างสงสัย“นายคิดว่าที่หัวหน้าบอกว่าจะปกป้องครอบครัวของนายให้ดี เป็นแค่คำพูดเฉยๆ หรือไง?” เหลิ่งเซวียนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พลางชี้ไปทางตึกหลังเตี้ย“วันนั้น ตอนที่หัวหน้าพารองหัวหน้ามาส่งเอกสารที่บ้านของนาย เขาได้ติดวัตถุต
