มสายลม ก่อนจะเลือนหายไป“พี่คนเท่ ดูเหมือนว่าปีนี้ พวกเราสามคนจะได้ฉลองปีใหม่ด้วยกันแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งยื่นกระป๋องเบียร์ในมือให้กับเสิ่นชิงจู่ เขาเหม่อมองไปบนท้องฟ้าที่สว่างไสว ก่อนจะรู้สึกตัว“ระหว่างทำงาน ห้ามดื่มแอลกอฮอล์” เสิ่นชิงจู่ส่ายหน้า“จิบหน่อยน่า แม้แต่เฉาเยวียนไอ้พระปลอมยังจิบเลย คุณเป็นแค่ลูกจ้าง จะเรื่องมากอะไรอีก?” ไป๋หลี่พั่งพั่งแยกเขี้ยว นิ้วชี้ไปที่เพดาน “อีกอย่าง บอดี้การ์ดของผมก็มาถึงแล้ว ถึงคุณจะเมาหลับไป ในเมืองชางหนานแห่งนี้ ก็ไม่มีใครทำร้ายผมได้หรอก”“แต่……”“นี่คือคำสั่งของเจ้านาย!”“……ก็ได้” เสิ่นชิงจู่ดึงฝากระป๋องออก เสียงซ่าดังขึ้น เฉาเยวียนถือเบียร์เดินเข้ามาสมทบในโรงแรมม่านรูดที่อับชื้น วัยรุ่นสามคนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูดอกไม้ไฟที่สว่างไสวเต็มท้องฟ้า กระป๋องเบียร์ในมือกระทบกันเสียงดัง“สวัสดีปีใหม่!”……ภายในอุโมงค์ใต้ดินอันมืดมิดอันชิงอวี๋สวมเสื้อคลุมสีดำนั่งอยู่บนแท่นหินอย่างเงียบเชียบ กระดานหมากรุกที่เคยอยู่ตรงหน้าถูกแทนที่ด้วยขวดสไปรท์ที่ดื่มไปแล้วกว่าครึ่งแสงจันทร์สลัวส่องลอดตะแกรงเหล็กด้านบน ส่องสว่างพื้นที่ใต้ดินครึ่งหนึ่ง เสียงดอกไม้ไฟดังมาแต่ไกล ก้องกังวานไปทั่วพื้นที่อันเวิ้งว้างอันชิงอวี๋มองแสงจันทร์เหนือศีรษะ นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะยกสไปรท์ในมือขึ้น“สวัสดีปีใหม่”เขาพึมพำเบาๆ[1] ปลาเค็มที่ถูกพรากความฝัน ในวัฒนธรรมจีน ‘ปลาเค็ม’ มักถูกใช้เป็นคำเปรีย
