ฟน้อยที่น่ารัก~”เสียงโทรศัพท์มือถือที่เงียบไปนานดังขึ้นอีกครั้ง หลินชีเยี่ยพยายามลุกขึ้นยืน ใช้ดาบค้ำยันร่างกาย เดินโซเซไปบนพื้นหิมะ เก็บโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาจากนั้นเขาก็ลูบคลำร่างของสกอร์เปียนหนึ่งชั่วครู่ ถอดป้ายโลหะสีเงินออกมาแล้วเก็บใส่กระเป๋า“สวัสดีครับ คุณป้า”[เจ้าเด็กนี่! โทรหาตั้งนานแล้วไม่รับสาย! กำลังทำอะไรอยู่น่ะ? หา? อยู่ข้างนอกนานจนลืมป้าไปแล้วใช่ไหม?]เสียงคุ้นหูดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลหลินชีเยี่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ลากดาบที่เปื้อนเลือด เดินซวนเซผ่านศพทีละศพ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนหิมะล้วนทิ้งรอยเท้าสีแดงฉานเอาไว้“ขอโทษครับ คุณป้า ผมคุยกับเพื่อนอยู่ เพิ่งเห็นโทรศัพท์” เขาพูดเสียงเบา[เด็กคนนี้… วันตรุษจีนแบบนี้ ทำไมไม่โทรหาที่บ้านบ้าง?]“ผมกะจะโทรตอนค่ำ……”[กะจะ กะจะ……เฮ้อ] ป้าเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงค่อยอ่อนลง [แล้วอยู่ที่นู่นเป็นไงบ้าง? สบายดีไหม?]หลินชีเยี่ยเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า เดินไปยังมุมหนึ่งของอาคาร มองดูตึกเตี้ยๆ ผ่านหน้าต่าง จากตรงนี้ เขาเห็นคุณป้าที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่บนระเบียงได้อย่างชัดเจนมือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน“สบายดีครับ ผมสบายดี”[ใกล้จะปีใหม่แล้ว ที่กองทัพมีอาหารเย็นวันสิ้นปีกินไหม?]“มีครับ หัวหน้ากำลังเตรียมอยู่ ผมกลับไปก็กินได้เลยครับ”[กลับไป? นายอยู่ข้างนอกเหรอ?]“……ไม่ใช่ ผมหมายถึง พวกเ
