“กุ้งผัดซอส!”“ปูอบหม้อไฟ!”“หมูแดงตุ๋นสูตรท่านหัวหน้า!”“หมูหันย่างเซียงหนาน!”หงอิงถือถุงใส่ผักและเนื้อเต็มไม้เต็มมือ ร้องตะโกนอย่างตื่นเต้นบนท้องถนน ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกาย!หลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนานเดินตามหลังมา มือทั้งคู่ก็ถือวัตถุดิบอยู่เช่นกัน มองหงอิงที่กำลังดีใจจนออกนอกหน้า ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ“พี่หงอิง บนท้องถนน… อย่าทำตัวแบบนี้ได้ไหม? คนอื่นมองพวกเราแปลกๆ แล้ว……” ซือเสี่ยวหนานเอ่ยเสียงเบาหงอิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ช่างเขาสิ อยู่ในสำนักงานมาตั้งนาน ได้ออกมาเที่ยวทั้งที จะไปสนใจสายตาคนอื่นทำไม?”“อีกอย่าง ช่วงตรุษจีนมีความสุขหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร นายว่ามั้ย? น้องชีเยี่ย~”หงอิงโอบคอหลินชีเยี่ยพลางพูดอย่างอารมณ์ดีคนหลังถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ว่าแต่……ช่วงที่ผมไม่อยู่มีสิ่งลี้ลับอะไรโผล่มาอีกรึเปล่าครับ?”“มีสิ” หงอิงครุ่นคิด “แต่มันก็แค่กิ้งก่าขั้นฉือตัวนึง นอกจากวิ่งเร็ว แล้วก็ฟันไม่เข้า นอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ถ้าเทียบกับอสรพิษหนานต้าที่ฉลาดเป็นบ้าน่ะ สิ่งลี้ลับนั่นน่ะง่ายกว่าเยอะ”“ฟันไม่เข้า?” หลินชีเยี่ยถามอย่างประหลาดใจ “แล้วพวกคุณฆ่ามันได้ยังไง?”“ดาบอาจจะฟันไม่เข้า แต่ปืนกับไฟของฉันน่ะใช้ได้ผล” หงอิงยืนกอดอกอย่างภาคภูมิใจ “บอกตามตรงนะ ฉันแค่ยิงไปนัดเดียว มันก็ตายแล้ว”“……”“แต่……มันก็ยังมีเรื่องแปลกๆ อยู่นะ”“แปลก?”“หลังจากที่ฆ่ากิ้งก่าตัวนั้นแล้ว พอหน่วยสนับสนุนไปถึง
