หนู?หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น กำลังจะขยับตัว แต่หนูตัวนั้นกลับพุ่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วมุดเข้าไปในซอกเล็กๆ มุมห้องคฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้ก็มีหนูด้วยเหรอเนี่ย……หลินชีเยี่ยส่ายหัวโดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก แล้วผลักประตูออกไป“ตื่นเช้าจังนะ” เวินฉีโม่ที่นอนอยู่บนโซฟา ถูกเสียงเปิดประตูปลุกขึ้น แล้วหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน“ชินกับการอยู่ในค่ายทหารแล้วครับ”หลินชีเยี่ยเดินลงบันได สังเกตเห็นว่าประตูห้องหงอิงเปิดออกนานแล้ว จึงถามด้วยความประหลาดใจ“พี่หงอิงล่ะ?”“เธอตื่นเช้ากว่านายอีก ตอนนี้อยู่ที่ลานหลัง กำลังฝึกซ้อมอยู่” เวินฉีโม่พลิกตัว ใช้ผ้าห่มคลุมหัว “พวกนายนี่ตื่นเช้ากันจริงๆ ปล่อยให้คนอื่นนอนบ้างก็ได้……นี่มันเพิ่งจะตีห้าเองนะ”หลินชีเยี่ย “……”ไม่ใช่ว่าเด็กหนุ่มชอบตื่นเช้า แต่การอยู่ในค่ายฝึกครึ่งปีมานี้มันทำให้เขาติดเป็นนิสัยไปเสียแล้ว ทุกวันต้องตื่นเพราะเสียงนกหวีดก่อนฟ้าสาง แถมบางทียังโดนลากไปฝึกตอนตีสองตีสามอีก… การที่ได้นอนยาวจนถึงตีห้ากว่านี้ถือว่าขอบคุณสวรรค์แล้วหลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในสวนหลังบ้านหญิงสาวในชุดฝึกสีขาวยืนถือหอก มัดผมหางม้าสูง เคลื่อนไหวอย่างฉับไวราวกับนกกระเรียนบินว่อน ปลายหอกสีแดงสดทิ้งรอยยาวไว้ในอากาศ เสียงลมดังหวีดหวิวดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงการมาของหลินชีเยี่ย เธอจึงร่อนลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเก็บหอกแล้วยิ้มร่าเริงเข้ามาหาเขา“ตื่นแล้วเหรอ?”“ครับ”“หมูบนโซฟานั่นตื่นรึยัง?”“เ
