หมือนจะยังนะ…”“ช่างหัวมันเถอะ ไปกัน พี่ทำอาหารให้กินก่อน กินเสร็จแล้วเราไปจ่ายตลาดกัน” หงอิงพูดพลางเลียริมฝีปากราวกับนึกอะไรบางอย่างได้“ตั้งแต่นายไปค่ายฝึกอบรม เราก็ไม่ได้กินอาหารฝีมือหัวหน้ามานานแล้ว คืนนี้คงได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ แน่ ฮิฮิฮิ……”“พี่หงอิง ตื่นเช้ามาฝึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย“ใช่” หงอิงพยักหน้า “อาจารย์เคยบอกไว้ว่า ทักษะการต่อสู้ ถ้าวันใดไม่ฝึกฝน วันนั้นก็เท่ากับถอยหลังไปร้อยวันนับตั้งแต่ฉันเริ่มหัดใช้หอก ฉันก็ยืนกรานที่จะตื่นเช้ามาซ้อมแบบนี้ทุกวันมาสิบสองปีแล้ว”“สิบสองปี?” หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้น “งั้น……พี่หงอิงอายุเท่าไหร่เนี่ย?”อายุของหงอิงเป็นปริศนามาโดยตลอด พินิจจากภายนอก เธอน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับหลินชีเยี่ย อย่างมากก็คงแก่กว่าเขาแค่สองถึงสามปี นั่นหมายความว่า เธอเริ่มฝึกใช้หอกมาตั้งแต่อายุหกปี?หงอิงแลบลิ้นออกมา เอ่ยอย่างไม่พอใจ “อายุของผู้หญิง ถามกันแบบนี้ได้ยังไง ฉันไม่บอกหรอก!”หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับหงอิงอย่างจนใจ คนหลังใช้ขาเตะไปที่โซฟา ปลุกเวินฉีโม่ที่นอนอยู่บนนั้นก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัวประมาณสิบนาทีต่อมา อาหารเช้ามากมายหลายอย่างก็ถูกจัดเรียงบนโต๊ะอาหาร หงอิงลากตัวซือเสี่ยวหนานที่ยังคงนอนขี้เซาอยู่ในห้องออกมา ผู้ถูกลากนั่งลงบนโต๊ะอาหารอย่างเสียไม่ได้ กินอาหารเช้าด้วยท่าทางครึ่งหลับครึ่งตื่นหลังจากกินข้าวเสร็จ หงอิง หลินชีเ
