็นผลข้างเคียงจากการที่จิตใจสับสนเมื่อครู่ ไม่ได้เป็นอะไรมากนักแม้ว่าอาการป่วยของเมอร์ลินจะรุนแรง แต่ก็ไม่ได้คงอยู่เป็นเวลานาน อย่างน้อยตอนที่ไม่พูดถึงโลกแห่งความเป็นจริง เขาก็ยังสามารถสื่อสารได้ตามปกติ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ปัญหาหลักในตอนนี้คือต้องคิดหาวิธีรักษาก่อนเขาตบไหล่หลี่อี้เฟย แล้วกล่าวว่า “ดูแลพวกเขาทั้งสองให้ดีนะ ฉันไปก่อนล่ะ”จากนั้น ภายใต้สายตาตัดพ้อของอีกฝ่าย หลินชีเยี่ยพลันหายลับไปหลังประตูโรงพยาบาล…ยามเช้าตรู่หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้างนอกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนหมดแล้ว“เมื่อคืนหิมะตกหนักขนาดนี้เลยเหรอ?” หลินชีเยี่ยพึมพำ เดินไปที่ข้างหน้าต่าง พลางกวาดสายตาถนนด้านนอกกลายเป็นสีขาวโพลน ยังมีเกล็ดหิมะจำนวนมากโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า จับตัวที่ขอบหน้าต่างแล้วค่อยๆ ละลายการที่หิมะตกหนักขนาดนี้ในเมืองชางหนาน นับว่าหาได้ยากขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะไปล้างหน้าแปรงฟัน ฝีเท้าพลันชะงัก หันกลับไปมองที่มุมห้อง แล้วอุทานเบาๆณ มุมห้อง มีหนูตัวน้อยสีเทาหมอบอยู่นิ่งๆ โดยไม่ไหวติง
