่ายหน้า “ตอนนี้ข้าทำนายอะไรที่ละเอียดกว่านี้ไม่ได้”“ทำไมครับ?”“ลูกแก้วคริสตัลของข้าหายไป”“หายไป?” หลินชีเยี่ยชะงักเมอร์ลินดูเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเผยรอยยิ้มขมขื่น “สิบปีก่อน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาที่ห้องนี้ แล้วก็มาท้าประลองกับข้า นางบอกว่าหากชนะ นางจะปล่อยข้าไป แต่หากข้าแพ้ ข้าต้องยกลูกแก้วคริสตัลให้นาง……”“แล้วคุณก็แพ้เหรอ?” หลินชีเยี่ยตาเป็นประกาย “เด็กผู้หญิงคนนั้นอายุประมาณสิบสองถึงสิบสามปี ผมยาวสีดำและมีรอยสักรูปร่างแปลกๆ อยู่บนหลังมือใช่ไหมครับ?”“ใช่แล้ว”หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “พวกคุณแข่งอะไรกันครับ?”ใบหน้าเมอร์ลินปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “ทำนาย หรือก็คือ… การอนุมาน”“อนุมาน? แข่งกันยังไงครับ?” หลี่อี้เฟยอดไม่ได้ที่จะถาม“พวกเราเริ่มจากใบไม้หนึ่งใบ จากนั้นก็อนุมานการเปลี่ยนแปลงของผืนป่าในช่วงห้าสิบปีที่ผ่านมา ปัจจุบัน และห้าสิบปีข้างหน้า ไม่มีผู้ชนะหรือผู้แพ้ จากนั้นก็อนุมานก้อนหิน หยดน้ำ……”“ต่อมาพวกเราก็พบว่า ไม่ว่าจะแข่งอะไรเกี่ยวกับสิ่งของภายนอก พวกเราก็ไม่สามารถหาข้อสรุปได้ สู้ต่างคนต่างเอาอีกฝ่ายเป็นเป้าหมาย แล้วลองอนุมานทุกสิ่งทุกอย่างของฝ่ายตรงข้าม”“รอบที่สอง นางสามารถอนุมานเส้นทางโชคชะตาบางส่วนของข้าได้ แต่ในรอบที่สาม ข้ากลับมองนางไม่ทะลุเลยสักนิด…”เมอร์ลินนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น คิ้วก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน“การดำรงอยู่ของนางอยู่นอกเหนือความคาดหมายของข้าโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเ
