เขาไม่ได้แสดงปัญหาทางจิตใดๆ ออกมาเลยแล้วอย่างนี้จะเริ่มต้นจากตรงไหนดี?หลังจากละล้าละลัง หลินชีเยี่ยก็จ้องไปที่ดวงตาของเมอร์ลิน แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า“คุณป่วยเป็นอะไรรึเปล่าครับ?”“หือ?” เมอร์ลินเลิกคิ้ว “เจ้าป่วยต่างหาก”“ถ้าไม่ป่วยแล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”“ข้าไม่รู้” เมอร์ลินยักไหล่ “ข้าเป็นเพียงนักปราชญ์ที่พยายามค้นหาความจริงของโลกใบนี้”“ความจริงของโลกงั้นเหรอ?”“เจ้าคิดว่าโลกคืออะไร? แล้วเรามีตัวตนได้อย่างไร?”ไม่รอให้หลินชีเยี่ยเอ่ย เมอร์ลินก็พร่ำต่อไปว่า “สำหรับปลาทะเลลึก น้ำทะเลและสิ่งมีชีวิตในทะเลลึกก็คือโลกของมัน พวกมันไม่รู้ว่านอกมหาสมุทรยังมีผืนแผ่นดินอยู่ และยิ่งไม่รู้ว่าบนบกยังมีสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างจากพวกมันโดยสิ้นเชิง”“สำหรับสิ่งมีชีวิตสองมิติ โลกเป็นเพียงพื้นราบ การดำรงอยู่ของพวกมันเองเป็นตัวจำกัดโลกทัศน์ของพวกมันพวกมันจินตนาการไม่ออกว่านอกเหนือจากระนาบ ยังมีสิ่งมีชีวิตสามมิติที่กำลังสังเกตการกระทำของพวกมันอยู่”“สำหรับปลาทะเลลึก มหาสมุทรคือโลกของมัน สำหรับสิ่งมีชีวิตสองมิติ ระนาบก็คือโลกของพวกมัน…”“แต่โลกที่พวกมันคิดว่าเป็นเช่นนั้น คือโลกที่แท้จริงงั้นหรือ?”“ไม่ใช่”“แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่า ‘โลก’ ที่เรารับรู้อยู่ คือโลกแห่งความเป็นจริง?”“อะไรคือความจริงที่แท้จริง อะไรคือ ‘โลก’ ที่แท้จริง?!”“เบื้องหลังสวรรค์และผืนแผ่นดินนี้คืออะไร? แล้วภายใต้สายตาของสิ่งมีชีวิตในม
