บทที่ 113 ไร้ที่ให้หลบหนี ทำลายให้สิ้นซาก!
เบื้องหลังของหวางจื่อกู่ เจ้าหญิงอวี้ฉีที่เฝ้ามองดูเหตุการณ์ด้วยใจระทึก เมื่อเห็นเมิ่งฝานต้านรับดาบนั้นไว้ได้โดยไร้รอยขีดข่วน นางก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
หากเมิ่งฝานต้องทอดร่างสิ้นชีพภายใต้คมดาบของหวางจื่อกู่จริง ๆ ต่อให้นางจะมีฐานันดรเป็นถึงเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ต้าหลง ก็คงมิอาจแบกรับโทสะของสำนักกระบี่ซู่ซันได้ไหว
ส่วนคนอย่างหวางจื่อกู่นั้น เกรงว่าคงไม่มีโอกาสได้ก้าวเท้าออกจากประตูสำนักซู่ซันไปได้อีกตลอดกาล
นางย่อมรู้ดีว่าตนเองไม่มีกำลังพอจะปกป้องเขา และที่สำคัญที่สุด นางไม่มีวันปกป้องคนเช่นนี้เด็ดขาด!
ในใจของเจ้าหญิงอวี้ฉีได้ตราหน้าหวางจื่อกู่ไปเรียบร้อยแล้วว่าเขาคือ ขุนนางกบฏ
ทันทีที่เห็นหวางจื่อกู่เงื้อดาบเตรียมฟาดฟันลงมาเป็นคำรบที่สอง ใบหน้าของนางก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว นางตะโกนก้องเสียงหลง
“หวางจื่อกู่! ไอ้คนใจชั่ว หยุดมือเดี๋ยวนี้!”
แท้จริงแล้วนางรู้แจ้งแก่ใจว่าคำสั่งของตนไร้ความหมายในยามนี้ ตะโกนไปกี่ครั้งก็มีแต่จะสิ้นเปลืองลมหายใจ