โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าภายในลานที่สะอาดสว่างไสว นิกซ์สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีดำ นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกสีขาว เก้าอี้โยกแกว่งไกวไปตามสายลมพัดเอื่อย เธอหลับตาลง ดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินเป็นอย่างมาก“คุณย่าครับ ทานยาได้แล้ว” หลี่อี้เฟยในชุดพนักงานสีเขียวอ่อน เดินถือถาดมา“ได้”นิกซ์พยักหน้าอย่างว่าง่าย รับยาจากมือหลี่อี้เฟยมาทานทีละเม็ด“เฟยน้อย”“มีอะไรหรือครับคุณย่า?”“เจ้าว่า……ทานาทอส เมื่อใดจะมีหลานให้ย่าอีกคนนะ? เช่นนั้นเจ้าจะได้มีน้องชายเพิ่มอีกคน บ้านช่องจะได้ครึกครื้นขึ้นหน่อย”“……”“เฟยน้อย เหตุใดเจ้าไม่พูดอะไรเลยเล่า?”“คุณย่าครับ พ่อหาภรรยาไม่ได้หรอกครับ”“ไม่มีใครเขาเอ่ยถึงบิดาตนเองเช่นนั้นหรอกนะ” นิกซ์จ้องเขม็ง แสดงท่าทางเป็นผู้ใหญ่ “ทานาทอส เด็กคนนั้นน่ะ แม้นิสัยจะเย็นชาไปหน่อย แต่ก็รูปร่างหน้าตาดีทีเดียว”“……ครับ คุณพูดถูก”ขณะที่หลี่อี้เฟยกำลังเบ้ปากตอบนิกซ์นั้น หลินชีเยี่ยที่สวมเสื้อกาวน์ก็เดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ“ทานาทอส กลับมาเยี่ยมแม่แล้วหรือ?”นิกซ์เห็นหลินชีเยี่ยก็เบิกบานขึ้นทันที“คุณแม่ครับ” หลินชีเยี่ยยิ้มแล้วเดินเข้ามา “ช่วงนี้ร่างกายเป็นอย่างไรบ้างครับ?”“สบายดี สบายดี!”หลินชีเยี่ยเหลือบมองแถบความคืบหน้าการรักษาเหนือหัวของนิกซ์ ซึ่งยังคงอยู่ที่ 78% นับตั้งแต่ที่เขาช่วยให้เธอผ่านระดับ 51% มาได้เมื่อครึ่งปีก่อน ความคืบหน้าในการรักษาก็ช้าลงเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็เกือบเดือนแล้วที
