่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง‘ผลของยาคงถึงขีดจำกัดแล้วสินะ…’ เขานึกในใจหากเดาไม่ผิด การที่จะทำให้นิกซ์อาการดีขึ้น เพียงแค่โรงพยาบาลจิตเวชเล็กๆ แห่งนี้คงไม่พอ อาการของนิกซ์เป็นเรื่องของจิตใจ ถ้าอยากรักษาให้หายขาด คงต้องออกไปหาวิธีข้างนอกแต่น่าเสียดายที่ครึ่งปีมานี้เขาอยู่แต่ในค่ายฝึก หลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อน เขาไม่กล้าให้นิกซ์ออกไปเดินเล่นแบบสะเพร่าอีก การรักษาคงต้องรอให้เขาจบจากค่ายฝึกก่อน“แม่ครับ พักผ่อนก่อนนะ ผมมีธุระที่ต้องไปทำ”หลินชีเยี่ยคุยกับนิกซ์สักพัก พลางส่งสายตาให้หลี่อี้เฟย แล้วพากันเดินไปทางอาคารผู้ป่วยหลี่อี้เฟยถามอย่างประหลาดใจ “มาที่นี่ทำไม? ประตูพวกนั้นเปิดไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”“นั่นมันเมื่อก่อน” เขาดันสันแว่นตา “ตอนนี้ฉันยกระดับขอบเขตพลังแล้ว อาจจะเปิดประตูบานต่อไปได้”“ประตูบานต่อไป? ในนั้นมีอะไร?”หลินชีเยี่ยเดินไปยังชั้นที่มีหกห้อง แล้วหยุดอยู่หน้าห้องที่สอง เงยหน้ามองป้ายที่ดูคล้ายปากกาแต่ก็เหมือนไม้เท้าเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ“บางที……โรงพยาบาลแห่งนี้อาจจะมีผู้ป่วยเพิ่มเข้ามาก็ได้นะ”หลี่อี้เฟยเบิกตากว้าง “ฉันจะมีย่าเพิ่มอีกคนหรือ!?”“……ไม่แน่ ใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้จะเป็นอะไร” หลินชีเยี่ยส่ายหัว“ผู้อำนวยการ… ถ้ามีคนไข้เพิ่ม จะได้ขึ้นเงินเดือนไหมครับ?”“ไม่”หลี่อี้เฟยถอนหายใจ ได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่ต้องทำงานหนัก แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปสองก้าวเพื่อเปิดพื้นที่หน้าประตูให้หลินชีเยี่ยยืนอยู่หน
