ตูม–!!ชายผอมแห้งกระทืบเท้าจนพื้นยางมะตอยแตกเป็นรอยร้าว ไป๋หลี่พั่งพั่งที่เท้าเปล่าต้องรีบกระโดดหลบอย่างทุลักทุเล ก่อนจะรวบรวมสติแล้วเหวี่ยงดาบใหญ่ในมือออกไปอีกครั้งเงาดาบพุ่งดั่งมังกร กวาดผ่านทั่วทั้งผืนดินชายผอมแห้งกระโดดขึ้นไปบนฟ้าพุ่งสูงขึ้นไปสี่ถึงห้าชั้นเพื่อหลบเงาดาบ ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงมาอย่างนุ่มนวลราวขนนก และหยุดยืนบนยอดเสาไฟฟ้าอย่างมั่นคงไป๋หลี่พั่งพั่งได้ยินเสียงระเบิดดังต่อเนื่องมาจากระยะไกล ดวงตาค่อยๆ เป็นประกาย“เฉาเยวียน! ทนอีกหน่อยนะ! กำลังเสริมกำลังมา……เอ่อ…”ผู้พูดมองไปยังอีกฟาก เห็นเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งกำลังใช้ดาบแทงฝ่ายตรงข้ามจนเสียชีวิตคาที่อยู่บนพื้น เขากำลังยิ้มเยาะขณะใช้ดาบหั่นศพเป็นชิ้นๆ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วใบหน้า ดูยังไงก็เหมือนฆาตกรโรคจิตฉากนี้ทำให้ไป๋หลี่พั่งพั่งอดสงสัยไม่ได้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นตัวร้าย……เฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งอยู่ในสภาพที่ขาดสติโดยสิ้นเชิง แม้ว่าเขาจะฆ่าชายสามดาบจนตายไปแล้ว แต่ก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในความสนุกของการฆ่าฟัน ไม่คิดที่จะหันมาช่วยคุณชายไป๋หลี่เลยแม้แต่น้อยในความเป็นจริง การที่อีกฝ่ายไม่ได้ฆ่าเจ้าตัวอ้วนไปด้วยก็ถือว่าดีมากแล้ว“ไอ้ขยะ!” ชายผอมแห้งสบถออกมาเมื่อเห็นสภาพน่าสังเวชของชายสามดาบ ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีรุนแรงยิ่งกว่าเดิมแต่ไม่ว่าจะโจมตีอย่างไร ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ดูเงอะงะกลับหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วราวกับปลาไหล ไถลไปตามการโจมตี ก่อน
