างตะโกนดังลั่น “ถ้ายังไม่ลงมือ ฉันได้ตายแน่!”พรึ่บ!สิ้นเสียง ลูกธนูก็พุ่งทะยานผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของเฉาเยวียน!ดวงตาของเฉาเยวียนเบิกกว้าง เหวี่ยงดาบออกไปอย่างฉับไว ตัดเข้าที่ปลายลูกธนูอย่างแม่นยำ แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ถูกแรงกระแทกของลูกธนูจนกระเด็นออกไป พุ่งทะลุเข้าไปในอาคารด้านหลังบนตึกสูงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร หญิงสาวคนหนึ่งยืนถือธนูอยู่แล้วเอ่ยอย่างเย้ยหยัน“กล้ารับลูกธนูของฉันด้วยมือเปล่าหรือ? รนหาที่ตายแล้ว!”กล่าวจบ เธอก็หยิบลูกธนูสามดอกออกมาจากแล่งที่อยู่ด้านหลัง ร้อยเรียงปล่อยออกไปติดต่อกัน!ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว–!!ลูกธนูทั้งสามพุ่งเข้าไปในตึกที่เฉาเยวียนกระเด็นเข้าไป ลูกธนูดอกแรกทำลายตึกจนกลายเป็นเศษซาก ดอกที่สองระเบิดพื้นเป็นหลุมขนาดใหญ่รัศมีสิบเมตร ดอกที่สามพุ่งทะลวงฝ่าฝุ่นควันตรงไปที่หัวใจของเฉาเยวียน!เฉาเยวียนคลั่งคำรามลั่น จิตสังหารทั่วร่างพลุ่งพล่านประดุจพยัคฆ์ร้าย ก่อเกิดเป็นคมดาบสีดำฟาดฟันลูกธนูคมดาบปะทะลูกธนูกลางอากาศ ก่อเกิดระลอกคลื่นไร้รูปร่าง ปลายลูกธนูแตกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางพลังดาบก่อนจะสลายไปบนดาดฟ้า พลธนูหญิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบลูกธนูออกมาจากแล่งอีกดอก“หึ ถ้ายิงแกไม่ตาย งั้นฉันยิงเจ้าอ้วนนั่นก็ได้ อยากรู้จริงๆ ว่ามันจะรับลูกธนูของฉันได้สักกี่ดอก…”“โอ้? แล้วเธอจะยิงเจ้าอ้วนคนไหนล่ะ?”เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นจากด้าน
