สุดท้ายเขาก็กลายเป็นคนแคระร่างผอมบาง สูงเพียงหนึ่งเมตร ดูอ่อนแอราวกับเพียงลมพัดก็ปลิวได้“โคนัน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งร้องอุทาน“ผนึกต้องห้าม ลำดับที่ 214 [แปรกายา] สามารถบีบอัดกล้ามเนื้อของตัวเองได้อย่างอิสระ อย่าได้มองว่าตอนนี้ดูเหมือนเด็กประถม เพราะความเร็วและพละกำลังของเขานั้นน่ากลัวเป็นอย่างมาก!” เฉาเยวียนพินิจด้วยแววตาเคร่งเครียดชายผอมแห้งแสยะยิ้มมุมปาก เหยียบลงบนพื้นถนนยางมะตอยอย่างแรง ทิ้งรอยเท้าลึกเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายของเขาจะพุ่งผ่านไปครึ่งถนนราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร!กำปั้นเล็กๆ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในสายตาของไป๋หลี่พั่งพั่ง!“ปราการหยก!”ในชั่วพริบตา แสงสีทองพลันแข็งตัวเป็นโล่ตรงหน้า กำปั้นของชายคนนั้นกระแทกเข้ากับโล่โดยไม่ลังเลจนเกิดเสียงดังสนั่น รอยร้าวปรากฏขึ้นบนปราการหยก“บะ… บ้าเอ๊ย!” ไป๋หลี่พั่งพั่งอุทานออกมาทันใดนั้น เท้าของอีกฝ่ายก็เตะเข้าที่ปราการหยกอีกครั้ง ทำให้แสงสีทองสลายไปเล็กน้อย!ไป๋หลี่พั่งพั่งรีบล้วงเข้าไปในผ้าขนหนู ราวกับกำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมา พร้อมกับตะโกนใส่เฉาเยวียนที่อยู่ข้างหลังว่า“ไม่คิดจะมาช่วยหน่อยเหรอ?!”เฉาเยวียนกอดดาบ จ้องมองชายที่ถือดาบสามเล่มอีกฝั่ง “ไม่มีเวลา”ภายใต้แสงจันทร์ ชายผู้นั้นชักดาบเล่มหนึ่งออกมาอย่างไร้อารมณ์ อีกสองเล่มก็เปรียบดั่งถูกมือที่มองไม่เห็นควบคุมไว้ แล้วชักออกจากฝักพร้อมกัน!
