หร่กัน?”“ไม่ พวกเราไม่ใช่หน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว” ชายร่างกำยำที่เดินเข้ามาเอ่ยเสียงต่ำ “พวกเรามาจากศูนย์ไจเจี้ย”“ศูนย์ไจเจี้ย?” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปที่เฉาเยวียนด้วยความสงสัย“ศูนย์ไจเจี้ย คือสถานที่สำหรับกักขังผู้ครอบครองผนึกต้องห้ามที่ก่อคดีอาญา ครึ่งหนึ่งที่อยู่ในนั้นล้วนเป็นอดีตสมาชิกหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ถูกปลดออกจากหน่วย” เฉาเยวียนกล่าวอย่างใจเย็น“ถ้าปีนั้นไม่ใช่ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ช่วยปกป้องฉัน และส่งฉันไปที่ภูเขาจิ่วหัว ตอนนี้ฉันก็คงถูกขังอยู่ที่นั่น”“อ้อ ที่แท้ก็เพิ่งออกจากคุกมานี่เอง” ไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้าเข้าใจ “แต่พวกนายอยากจะฆ่าผมก็ฆ่าไปเถอะ ทำไมต้องระเบิดโรงแรมด้วย? ถ้าทำคนอื่นบาดเจ็บจะทำยังไง? คนที่เคยสาบานว่าจะปกป้องประเทศชาติ ตอนนี้กลับไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของประชาชนเพียงเพราะผลประโยชน์นั้นเหรอ?”“อย่าเอาพวกเราไปรวมกับพวกสุนัขชั้นต่ำ!” ชายที่สะพายดาบสามเล่มพูดอย่างเกรี้ยวกราด “อย่างไรเสียพวกเราก็เคยเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี ยังมีจิตสำนึกขั้นพื้นฐานอยู่บ้าง พวกเราต้องการฆ่านาย แค่ต้องการตอบแทนบุญคุณ……”“ตอบแทนบุญคุณของใคร?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเลิกคิ้ว“อย่าพยายามล้วงความลับจากพวกเรา นายแค่ต้องรู้ว่า คืนนี้……นายออกจากน่านฟ้าไร้แดนนี้ไปไม่ได้หรอก”ชายร่างกำยำคำราม ดวงตาฉายแววดุร้าย กล้ามเนื้อทั่วร่างบิดเป็นเกลียว ร่างกายสูงขึ้นครึ่งเมตรในพริบตา จากนั้นก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว……
