ภายใต้คำร้องขออย่างไม่ละอายของเวินฉีโม่ ในที่สุดเขาก็ได้อยู่ต่อ แต่ไม่ใช่การนอนเตียงเดียวกับหลินชีเยี่ย เขาต้องปูที่นอนนอนในห้องนั่งเล่นคนเดียวเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของอีกฝ่าย หลินชีเยี่ยก็ได้แต่กลอกตาอย่างอดไม่ได้ เริ่มสงสัยว่าเจ้าหมอนี่ตั้งใจจะอยู่ปกป้องตนจริงๆ หรือเปล่า……“ผมออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะ” หลินชีเยี่ยเก็บกระเป๋าเดินทาง เหลือบมองท้องฟ้าด้านนอกแล้วพูดขึ้น“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?” หงอิงเงยหน้าขึ้นถามหลินชีเยี่ยลังเลไปครู่หนึ่ง “ไม่ต้องครับ ที่ที่ผมจะไป ผู้หญิงไปไม่ค่อยสะดวกน่ะ”เวินฉีโม่ชะงัก ดวงตาเปล่งประกาย “งั้น… ฉันไปเป็นเพื่อนเอง!”“……ผมแค่จะไปหาเพื่อนที่โรงแรม คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย?”“อ้อ งั้นไม่เป็นไร”หลินชีเยี่ยตั้งใจจะไปเยี่ยมไป๋หลี่พั่งพั่งที่โรงแรม อย่างไรเสีย เขาก็เป็นเจ้าบ้านที่เมืองชางหนาน ปล่อยอีกฝ่ายไว้แบบนั้นก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าพาหงอิงไปด้วย เขากลัวว่าเธอจะเผลอไปเห็นภาพอะไรที่ไม่ควรเห็น……“ช่วงนี้มันอันตรายนะ นายไปคนเดียวแบบนี้จะปลอดภัยเหรอ?” หงอิงเอ่ยอย่างลังเล“ใกล้จะมืดแล้ว ผมไปคนเดียวจะปลอดภัยกว่านะ” หลินชีเยี่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “อีกอย่าง รองหัวหน้าก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องดูแลผมมาก ตอนนี้……ผมก็สู้ได้เหมือนกัน”“และก็ในเมืองยังมีครูฝึกซ่อนตัวอยู่ตั้งเยอะ แถมเหลิ่งเซวียนก็ไม่รู้ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนเหมือนกัน คงไม่มีอะไรหรอกน่า”หงอิงพยักหน้า จากนั้นก็เหมื
