ผืนเดียวอย่างประหลาดใจ“นายซ่อน [พื้นที่อิสระ] ไว้ที่ไหน?”ไป๋หลี่พั่งพั่งหน้าดำคล้ำ “เรื่องของผม!”เฉาเยวียนเงยหน้าขึ้นมองชั้นบนสุดของโรงแรม ยังคงมีเสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะ“ครูฝึกคงลงมือแล้ว น่าจะกำลังสู้กับมือสังหารอยู่”“เฮ้อ……แค่อาบน้ำยังไม่ได้อาบให้สบายใจเลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งบีบเนื้อบนหน้าท้องตัวเองพลางถอนหายใจ“ชีวิตของคุณชายน้อยตระกูลไป๋หลี่มันน่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ?”“หึ ตั้งแต่เด็กจนโต ผมเจอการลอบสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คุณชายก็ยังรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้” ไป๋หลี่พั่งพั่งเงยหน้ามองฟ้ายามค่ำคืน “พรุ่งนี้ทีมบอดี้การ์ดของผมก็คงจะมาถึงแล้ว……ตอนนั้นดูซิว่าใครจะกล้าลงมือกับคุณชายอีก!”เฉาเยวียนหรี่ตาพินิจโดยรอบ “ฉันว่า นายต้องรอดวันนี้ไปให้ได้ก่อน…”คุณชายไป๋หลี่หันกลับมาอย่างสงสัยเฉาเยวียนชี้ไปยังถนนที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้น“นายไม่รู้สึกเหรอ ว่าที่นี่มันเงียบเกินไป?”
