บทที่ 112 ดาบชักออกจากฝัก
เจ้าหญิงอวี้ฉีปรายตามองนายพลในชุดเกราะด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะรับสั่งเสียงเรียบ
“นายพลหวาง ถอยไป”
เมื่อครู่นางมัวแต่ตกตะลึงในความพ่ายแพ้จนสติว้าวุ่นไปชั่วขณะ ทว่าเมื่อจิตใจเริ่มสงบนิ่ง นางก็ตระหนักได้ในทันทีว่าเพลงกระบี่ที่เมิ่งฝานใช้เมื่อครู่นั้น มีเพียง ‘รูปลักษณ์’ ของทลายมังกร แต่ไร้ซึ่ง ‘จิตวิญญาณ’ ของมัน
หมายความว่าบุรุษนามเมิ่งฝานผู้นี้เรียนรู้และนำมาใช้ในทันที โดยมีเจตนาจะใช้เพลงกระบี่ของนางสยบนางเอง
คำกล่าวที่ว่า ‘เรียนรู้มาจากท่าน’ จึงมิใช่เรื่องเหลวไหลเกินจริงนัก
แต่สิ่งนี้กลับยิ่งตอกย้ำความน่าสะพรึงกลัวของเมิ่งฝานให้เด่นชัดขึ้นไปอีก เพียงแค่ลอบสังเกตท่วงท่าอันฉาบฉวยของเพลงกระบี่ทลายมังกรเพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็สามารถนำมาดัดแปลงเพื่อเอาชนะเจ้าของวิชาได้อย่างง่ายดาย
นี่มันเหนือล้ำเกินไปแล้ว!
เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์เชิงกระบี่ของคนผู้นี้อยู่คนละระดับกับนางอย่างสิ้นเชิง ในขณะที่นางเคยมองข้ามเหล่าศิษย์ระดับวรยุทธ์แท้จริงของซู่ซัน เมิ่งฝานผู้นี้ก็คงมองนางด้วยสายตาที่ไม่ต่างกันนัก
