“แต่พระองค์คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์แห่งต้าหลง!” นายพลหวางตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปานศิลา เขายังคงยืนปักหลักจ่อคมดาบสงครามตรงไปยังเมิ่งฝาน จิตสังหารทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ
ศิษย์พี่หลัวที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ เมิ่งฝานเริ่มมีเหงื่อซึมที่ไรผม เขาถามกระซิบด้วยน้ำเสียงกังวล
“น้องชาย จะให้ข้าไปตามท่านผู้เฒ่าหลินมาหรือไม่?”
ตัวเขาแม้จะเป็นนักบำเพ็ญชั้นที่เก้าแห่งระดับจินอู่ แต่กลับไม่อาจมองทะลุขอบเขตพลังของนายพลหวางได้ นั่นย่อมหมายความว่าฝ่ายตรงข้ามต้องอยู่ในระดับเทียนหยวนเป็นอย่างน้อย!
แม้เขาจะรู้ว่าศิษย์น้องเมิ่งฝานมีฝีมือร้ายกาจเพียงใด แต่การที่ผู้มีตบะเพียงชั้นที่แปดแห่งระดับจินอู่ จะต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับเทียนหยวน ผลลัพธ์ย่อมยากแก่การคาดเดาและอันตรายยิ่งนัก
ทว่าเมิ่งฝานกลับเพียงแค่ส่ายหน้าช้า ๆ ให้ศิษย์พี่หลัว
เรียกอาจารย์งั้นหรือ…
ไม่จำเป็นเลยแม้แต่น้อย!
ศิษย์พี่หลัวในยามนี้ดูเหมือนจะตื่นตระหนกจนสติพร่าเลือนไปเสียแล้ว ท่านอาจารย์พำนักอยู่ ณ ชั้นสองของหอศาสตราแห่งนี้ มีหรือที่ความเคลื่อนไหวเบื้องล่างจะรอดพ้นโสตประสาทของท่านไปได้
