สายลมเย็นเริ่มพัดผ่าน บ่งบอกถึงฤดูหนาวที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้ณ ค่ายฝึกอบรม บนลานฝึกซ้อมท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ เหล่าทหารใหม่กว่าสองร้อยนายสวมเพียงเสื้อแขนสั้นสีดำบางๆ กำลังวิ่งวนไปรอบๆ สนามฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่านับตั้งแต่เริ่มการฝึกขั้นพื้นฐานจนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปแล้วห้าเดือน หากจะพูดอย่างจริงจัง พวกเขาก็ไม่ใช่ทหารใหม่แล้ว แต่สำหรับค่ายฝึกอบรมที่เปิดเพียงปีละครั้ง ตราบใดที่ยังไม่ก้าวเท้าออกจากประตูบานนั้น พวกเขาก็ยังคงเป็นทหารใหม่อยู่วันยังค่ำเดือนแรกของฤดูหนาว อากาศเย็นยะเยือก น้ำค้างยามเช้าแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ไอเย็นแผ่ซ่านเข้าไปในผิวหนังราวกับงูตัวเล็กๆ เลื้อยพันรัดกาย ทำให้ผู้คนตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บไป๋หลี่พั่งพั่งถูมือบนแก้ม พ่นลมหายใจออกมาเป็นควันขาว ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ“อากาศหนาวแบบนี้ ยังต้องตื่นเช้ามาฝึกอีก ทรมานกันชัดๆ… ช่วงนี้น้ำหนักลดไปตั้งหลายกิโลแล้ว”หลินชีเยี่ยยืนตัวตรง วิ่งไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน อากาศที่หนาวเย็นทำให้ผิวหนังที่สัมผัสกับอากาศโดยตรงกลายเป็นสีแดงระเรื่อ แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง“ไป๋หลี่ถูหมิง! วิ่งไปขยี้หน้าไปแบบนั้น หนาวมากหรือไง!” ครูฝึกตาไวเห็นเข้าจึงตะโกนถามเสียงดังสีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งเปลี่ยนไป ก่อนจะรวบรวมความกล้าตะโกนตอบ“รายงาน! ผม……หนาวครับ!”“หนาวก็แปลว่ายังวิ่งไม่พอ! รอทุกคนวิ่งเสร็จแล้ว นายอยู่วิ่งต่ออีกห้ารอบ!”“รั
