บทราบ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตะโกนด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดผ่านการฝึกฝนสุดโหดมาห้าเดือน ไป๋หลี่พั่งพั่งผอมลงไปมาก ถ้าเปรียบเทียบตอนแรกเขาตัวกลมเหมือนลูกฟุตบอล ตอนนี้ก็คงเหลือขนาดเท่าลูกอเมริกันฟุตบอลแล้วไม่ใช่แค่เขา การฝึกฝนร่างกายอันยาวนานนี้ทำให้ทุกคนเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ไม่ใช่แค่ร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นแต่จิตใจก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกันภายใต้ฤดูหนาวอันเหน็บหนาว แววตาที่เคยเฉื่อยชาและขุ่นมัวของพวกเขาก็หายไป กลายเป็นความแน่วแน่และแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งและเต็มเปี่ยมนี้คือการเติบโตที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพวกเขาก็เหมือนกับใบมีดที่ถูกลับอย่างประณีต จากตอนแรกที่หยาบกร้าน ตอนนี้กลับเปล่งประกาย……พวกเขาในยามนี้มีท่าทางเหมือนทหารแล้ว!“เลิกแถว! ไปกินข้าวได้!” เสียงครูฝึกดังขึ้นแถวที่เป็นระเบียบไม่ได้แตกกระจายในทันที แต่ด้วยความเข้าใจกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาก็เคลื่อนขบวนไปที่หน้าโรงอาหาร จากนั้นจึงแยกย้ายกันเป็นกลุ่มเล็กๆ แล้วเดินเข้าไปสนามฝึกที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งขาวโพลน มีเพียงไป๋หลี่พั่งพั่งที่วิ่งกระหืดกระหอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย“จะรอเขาไหม?” เฉาเยวียนถามพลางมองผู้ที่กำลังวิ่งรอบสนามเพียงลำพังหลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ยิ่งเขาเห็นพวกเรากินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็จะยิ่งวิ่งเร็วขึ้น”“มีเหตุผลดี”นับตั้งแต่เข้าฤดูหนาว อาหารในโรงอาหารก็ยิ่งอร่อยขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เดิน
