เข้าไป จะได้กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ชวนให้น้ำลายสอเมื่อทหารใหม่มีสมรรถภาพร่างกายดีขึ้น ความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ ทว่าอาหารในโรงอาหารก็เหมือนคำนวณไว้อย่างพอดี ทุกมื้อทำให้พวกเขาอิ่มแต่ไม่ถึงกับแน่น เรียกได้ว่าจัดสรรปริมาณอาหารได้อย่างเหมาะสม!หลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนกินไปได้สักพัก ไป๋หลี่พั่งพั่งที่เหงื่อท่วมตัวก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน “ซาลาเปาหมูซาลาเปาหมูของผมอยู่ไหน?”หลินชีเยี่ยเลื่อนเข่งบนโต๊ะออกมา “ยังเหลืออีกสี่ลูก เก็บไว้ให้นายโดยเฉพาะ”“ชีเยี่ย นายช่างรู้ใจผมจริงๆ” ไป๋หลี่พั่งพั่งดีใจจนตัวลอย คว้าซาลาเปาหมูข้างละลูกแล้วกัดอย่างเอร็ดอร่อยเฉาเยวียนที่อยู่ด้านข้างกลอกตา“จริงสิ ใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว เราจะได้หยุดกันไหมนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงเอ่ยถามออกมาหลินชีเยี่ยชะงักตั้งแต่มาถึงค่ายฝึกอบรม ดูเหมือนว่าเขาจะลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท ห้าเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หากไป๋หลี่พั่งพั่งไม่เตือน เขาก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เข้าเดือนกุมภาพันธ์แล้ว……“พวกเราฝึกแบบปิด จะไปหยุดได้ยังไง คิดมากไปแล้ว” เฉาเยวียนส่ายหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจอย่างผิดหวัง “เฮ้อ……นึกว่าจะได้หยุดสักสองสามวัน พูดตามตรงนะ จากมาตั้งนาน ผมก็คิดถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ เตียงนุ่มๆ แล้วก็พี่สาวแม่บ้านแสนสวย…”“…” เฉาเยวียนก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาคำโตต่อไป“จริงสิ ชีเยี่ย พอจบการฝึกแล้ว ไปเที่ยวที่กว่
