างเซินกับผมไหม? ยังไงซะผมก็เป็นเจ้าแห่งกว่างเซินนะ รับรองว่าจะทำให้นายสนุกจนไม่อยากกลับชางหนานอีกเลย!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างตื่นเต้นเฉาเยวียนกระพริบตา “แล้วฉันล่ะ?”“นายเหรอ? ไปกับทัวร์เอาเองแล้วกัน”“กว่างเซินงั้นเหรอ…” หลินชีเยี่ยพึมพำ “ฉันโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยออกจากเมืองชางหนานเลย มีโอกาสก็อยากจะไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะ”“โธ่เอ๊ย ถ้าได้หยุดช่วงตรุษจีนนะ ผมจะพานายไปเอง!”“ช่างเถอะ ถ้าเป็นช่วงตรุษจีน ฉันก็อยากกลับไปกินข้าวเย็นวันสิ้นปีที่บ้าน…” หลินชีเยี่ยชะงัก ก่อนจะส่ายหน้า“ถ้าไม่ได้กลับบ้าน ไปกินกับหัวหน้าและคนอื่นๆ ก็ดีเหมือนกัน”“หน่วยพิทักษ์ราตรีประจำเมืองชางหนานเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิด “ได้ยินมาว่าหัวหน้าน่าจะชื่อ… เฉินมู่เหยี่ยใช่มั้ยนะ? สิ่งลี้ลับในเมืองชางหนานมีไม่น้อยเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่……”“น่าจะกำลังกำจัดสิ่งลี้ลับอยู่ล่ะมั้ง”……ค่ายฝึกอบรม สำนักงานครูฝึกเฉินมู่เหยี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหยวนกังแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “พวกคุณต้องให้พวกเขาหยุด”……หยวนกังเอามือกุมขมับ “หัวหน้าเฉิน ผมบอกไปแล้วไงว่าเราฝึกแบบปิด ไม่ได้หยุดช่วงตรุษจีน……คุณก็ออกมาจากที่นี่ คุณน่าจะรู้อยู่แล้ว”“งั้นคุณก็อนุมัติให้หลินชีเยี่ยหยุดเป็นกรณีพิเศษ ให้เขากลับไปกินข้าวเย็นวันสิ้นปีกับผม” เฉินมู่เหยี่ยมุ่งมั่นไม่ลดละ“แบบนั้นมันผิดกฎ……”“ผมไม่สน” เฉินมู่เหยี่ยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พร้อมเอ่
