เงาร่างของหลินชีเยี่ยและนิกซ์ปรากฏขึ้นบนดาดฟ้าหอพักภายใต้แสงจันทร์หลินชีเยี่ยยังคงมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า เขาถอนหายใจแล้วหันหลังกลับ……ก่อนจะแข็งค้างอยู่กับที่ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด หยวนกังกำดาบแน่นอยู่ในมือ นั่งอยู่บนขั้นบันไดไม่ไกลนัก จ้องมองนิกซ์อย่างไม่ละสายตาทันใดนั้น เขาก็มองเห็นหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ นิกซ์ ก่อนจะแข็งค้างไปเช่นกันนิกซ์มองหยวนกังอย่างประหลาดใจ แล้วหันมามองหลินชีเยี่ย “นั่นสหายเจ้าด้วยหรือ?”หลินชีเยี่ย “……ก็นับว่าใช่”หยวนกังค่อยๆ ยืนขึ้น พลังจิตอันแข็งแกร่งแผ่ออกมา เขาเดินทีละก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้านิกซ์ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น“รองหัวหน้าหน่วยที่ 006 หน่วยพิทักษ์ราตรีประจำเมืองหลวง หยวนกัง ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรครับ?”“นิกซ์”นิกซ์หรี่ตาลง ชั่วขณะนั้นเอง รัศมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แผ่ออกมาจากร่างของเธอ ถึงแม้ร่างกายจะไม่มีร่องรอยของพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่เพียงรัศมีนี้ก็มากพอที่จะกดดันหยวนกังได้เธอจ้องมองหยวนกังด้วยแววตาดูแคลนอยู่หน่อยๆ“ที่แท้ก็คือเทพีแห่งรัตติกาล” หยวนกังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “ไม่ทราบว่าท่านมายังต้าเซี่ยแห่งนี้ มีธุระอันใดครับ?”นิกซ์เอียงคอครุ่นคิด “มาหาบุตรชายข้า”หยวนกังตะลึงไปชั่วขณะหลินชีเยี่ยกระแอมไอสองที สมองแล่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวเสริมขึ้นมาทันท่วงที“ความหมายของเธอก็คือ……เธอมาหาตัวแทน”ดวงตาของหยวนกังฉายแววเข้าใจ “อ้อ ที่แท้ท่านเท
