พีก็มาหาตัวแทน……ไม่ทราบว่าเจอแล้วหรือยัง?”“เจอแล้ว” หลินชีเยี่ยรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่นิกซ์จะมีโอกาสได้เอ่ยปาก“อยู่ไหน?”“ผมเอง”“……”หยวนกังมองหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี “นาย นายไม่ใช่……ของเซราฟ…?”“ผมก็แค่เหยียบเรือสองแคม”“……”หยวนกังหันไปมองนิกซ์ ดวงตาฉายแววถามไถ่ “ท่านเทพี สิ่งที่เขาพูด……”“สิ่งที่บุตรชายข้าพูด ล้วนเป็นความจริง” นิกซ์ตอบอย่างจริงจังหยวนกังตาค้างครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขาจึงเอ่ยอย่างช้าๆ ว่า“ท่านเทพี บัดนี้ ท่านได้พบกับตัวแทนแล้ว ขอความกรุณาท่านโปรดกลับคืนสู่ดินแดนของตนเองเถิด”นิกซ์หันมามอง หลินชีเยี่ยกระแอมไอหลายที“อืม เจอตัวแทนแล้ว คุณก็ควร……กลับบ้านได้แล้ว”“ตกลง” นิกซ์ตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ทานาทอส เจ้าอย่าลืมกลับมาเยี่ยมบ้างนะ……”“แค่กแค่ก วางใจได้เลย! แล้วเจอกันใหม่ครับ!”หลินชีเยี่ยโบกมือ ร่างของนิกซ์ค่อยๆ จางหายไป จนในที่สุดก็เลือนหายไปในความมืดมิดของรัตติกาลสายลมยามค่ำคืนพัดโชยผ่าน บนดาดฟ้าอาคารหอพักที่เงียบสงัด เหลือเพียงหยวนกังและหลินชีเยี่ยยืนอยู่ด้วยกันหยวนกังค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝัก หลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น การเผชิญหน้ากับเทพเจ้าอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เลวร้ายกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนักเขาจ้องมองหลินชีเยี่ย “เจ้าหนู……มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?”หลินชีเยี่ยเกาหัว “ผมก็นอนหลับอยู่ดีๆ บนเตียง จู่ๆ ก็โดนเธอลากมาที่นี่ พอคุยกันได้สักพัก เธอก็จะให้ผมเป็นตัวแทน
