ฏขึ้นที่มุมปาก“อาจิ้น เจ้าเด็กคนนี้ พอฉันไม่อยู่บ้าน ทำอะไรก็งุ่มง่ามไปหมด…”นิกซ์ที่อยู่ข้างๆ มองหยางจิ้นด้วยสายตาสงสัย จึงเอ่ยถามว่า “เขาเป็นสหายของเจ้าหรือ?”หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ญาติครับ”“ญาติ?” ความสงสัยในดวงตาของนิกซ์ยิ่งทวีคูณ“ครับ”หลินชีเยี่ยมองต่ออีกพักหนึ่ง พลางถอนหายใจยาว “เอาล่ะ เรากลับกันเถอะ”“เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”“อย่าออกมานานเกินไปจะดีกว่าครับ”“อืม ตามใจเจ้า”นิกซ์พยักหน้า แล้วจับข้อมือหลินชีเยี่ยอีกครั้ง แสงสว่างวาบผ่าน พริบตาเดียวร่างของคนทั้งสองก็หายไปในความมืดภายในบ้านหลังเล็ก หยางจิ้นเพิ่งกวาดเศษจานบนพื้นเสร็จ เขามองไปยังทิศทางที่คนทั้งสองหายไป คิ้วเรียวขมวดมุ่น พลันตกอยู่ในภวังค์……
