ม่เป็นอะไร”ป้าถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับหยางจิ้นยิ้มบางๆ “คุณแม่ งั้นผมขอตัวไปจัดการต่อนะครับ แม่เข้านอนเถอะ”“อืม ลูกเองก็รีบเข้านอนล่ะ”“ราตรีสวัสดิ์ครับ”“ราตรีสวัสดิ์”ป้าเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู ทิ้งให้หยางจิ้นอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นที่คับแคบ มีเพียงเสียงล้างจานเบาๆ เจ้าดำน้อยนอนหมอบอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย แล้วหาวออกมาบนดาดฟ้าอาคารฝั่งตรงข้าม ความมืดโรยตัวลงมาอย่างเงียบเชียบเพล้ง!!โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!!!จานหลุดออกจากมือของหยางจิ้น ร่วงกระทบพื้นเสียงดังลั่นหยางจิ้นปรายตาเย็นเยียบแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป เขายกเท้าเหยียบร่างเจ้าดำน้อยอย่างแรงพร้อมกับจ้องเขม็ง มันรีบปิดปากทันทีทว่าดวงตาทั้งสองข้างยังคงจ้องเขม็งไปทางตึกที่อยู่ไกลออกไป พร้อมกับแยกเขี้ยวคำราม แสดงท่าทีราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ“เทพตะวันตกอีกแล้ว……ทำไมถึง……อยู่ข้างกายเขาได้…” หยางจิ้นพึมพำพลางเตะเจ้าหมาตัวดำไปอีกที มันครางเบาๆ ก่อนจะหมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น?” ป้ารีบวิ่งออกมาจากห้อง เห็นเศษจานแตกกระจายเต็มพื้นก็รีบตรงไปหาหยางจิ้น“เป็นอะไรรึเปล่า? ไม่ได้โดนบาดใช่มั้ย?”“ไม่เป็นไรครับ แค่มือลื่นนิดหน่อย” หยางจิ้นยิ้มแห้งๆ แล้วหยิบไม้กวาดกับที่ตักผงมาเริ่มทำความสะอาดเศษจานบนพื้น“เดี๋ยวแม่ทำเอง เศษมันคม ระวังโดนบาดนะ!”“ไม่เป็นไรครับ ผมทำได้”……บนตึกที่อยู่ไกลออกไป หลินชีเยี่ยมองดูภาพตรงหน้าเงียบๆ รอยยิ้มปราก
