“คุณย่าครับ! เรากินข้าวต้องใช้ตะเกียบ ไม่ใช่ใช้มือหยิบนะครับ!”“ข้าใช้ไม่เป็น……”“โธ่ เมื่อวานผมเพิ่งสอนคุณไปเองนะครับ! ดูสิครับ ใช้นิ้วจับตะเกียบแบบนี้… ใช่ แบบนี้แหละครับ!”“กินแบบนี้มันลำบากนะ”“เฮ้อ คุณต้องค่อยๆ เรียนรู้สิครับ!”“ย่อมได้… เราเริ่มกินกันหมดแล้ว เมื่อไหร่บิดาของเจ้าจะกลับมา?”“……”“ทานาทอส เจ้าเด็กคนนี้ มิได้กลับบ้านมาตั้งนานแล้ว ไม่รู้ว่าไปก่อเรื่องที่ใดอีกหรือไม่……”“เอ่อ……คุณย่าไม่ต้องห่วงหรอกครับ พ่อผมงานเยอะ อาจจะแค่ยุ่งมากไปหน่อย”“เข้าใจแล้ว……”ภายในห้องกิจกรรม หลี่อี้เฟยสวมผ้ากันเปื้อนนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ตรงข้ามคือนิกซ์ในชุดกระโปรงสีดำยาว กำลังนั่งก้มหน้านึกคิดบางอย่างอยู่หลินชีเยี่ยในชุดเสื้อกาวน์ยืนอยู่ที่ประตู ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามา“ทานาทอส!?” นิกซ์เห็นหลินชีเยี่ย ดวงตาพลันเปล่งประกาย “เจ้ากลับมากินข้าวแล้วหรือ?”หลินชีเยี่ยมองแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จึงพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม “ผมกลับมาแล้วครับ ท่านแม่”“รีบนั่งสิ รีบนั่ง!” นิกซ์มองไปรอบๆ แล้วดึงเก้าอี้เตี้ยๆ ตัวหนึ่งมาวางไว้ข้างตัวเองหลี่อี้เฟยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาตัดพ้อ “ยังรู้จักกลับมาอีกนะ……”“พูดกับบิดาเจ้าเช่นนั้นได้อย่างไร!” นิกซ์จ้องหลี่อี้เฟยอย่างดุดันหลี่อี้เฟย “……”“สองวันมานี้ฝึกหนักเกินไป พอกลับมาตอนกลางคืนก็หลับเป็นตาย ไม่มีแรงมาที่นี่เลย” หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก
