บนลานฝึก เสียงดาบไม้กระทบกันดังต่อเนื่อง หลินชีเยี่ยมือข้างหนึ่งไขว้หลัง ส่วนอีกข้างกำดาบแน่น ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงตรงข้ามเขา ไป๋หลี่พั่งพั่งถอยหลังอย่างตื่นตระหนก ดาบไม้ในมือฟาดไปมาอย่างไร้ทิศทาง ป้องกันตัวเองแบบขอไปทีข้อมือของหลินชีเยี่ยสะบัดเบาๆ ปัดดาบไม้ของฝ่ายตรงข้ามออกไปอย่างง่ายดาย จากนั้นก็รุดไปข้างหน้า ปลายดาบไม้จ่อที่คอของไป๋หลี่พั่งพั่ง“นายเก่งเกินไปแล้ว ผมสู้ไม่ได้!” ไป๋หลี่พั่งพั่งโยนดาบไม้ทิ้ง นั่งลงหอบหายใจพลางพูดอย่างหัวเสีย“ไม่ใช่ฉันที่เก่ง แต่นายน่ะอ่อนแอเอง” หลินชีเยี่ยกล่าวความจริงเฉาเยวียนผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องดาบ นั่งท้าวคางมองดูการต่อสู้ของคนทั้งสองอยู่ด้านข้าง ยามได้ยินคำพูดของหลินชีเยี่ย เขาก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่งไป๋หลี่พั่งพั่ง “……”“ไป๋หลี่ถูหมิง พื้นฐานของนายแย่มาก ไปฝึกพื้นฐานกับพวกนั้นก่อนเถอะ” หันลี่เดินเข้ามาหาไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วพูดไป๋หลี่พั่งพั่งสีหน้าเศร้าหมอง เดินคอตกไปสมทบกับกลุ่มฝึกพื้นฐาน“หลินชีเยี่ย…” ครูฝึกหันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถึงพื้นฐานของนายจะมั่นคง วิชาดาบก็คล่องแคล่ว แต่… ฉันรู้สึกว่ามันยังขาดอะไรบางอย่าง”“ขาดอะไรไปครับ?”“ดาบของนาย มีแต่รูปลักษณ์ แต่ไร้วิญญาณ” ครูฝึกหันเรียบเรียงคำพูด “ดาบของนายมันแข็งทื่อเกินไป ใช้รับมือกับผู้ที่มีฝีมือธรรมดาก็พอไหว แต่หากเจอผู้เชี่ยวชาญจริงๆ จะลำบาก”“งั้นมาประลองกันหน่อยไหม?”ครูฝึกหันหยิ
