บดาบไม้เล่มหนึ่งจากชั้นวางข้างๆ ปล่อยมือทั้งสองข้างลงตามธรรมชาติ ยืนอย่างผ่อนคลายอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ยฝ่ายถูกถามพยักหน้า ตั้งท่าต่อสู้ด้วยสีหน้าจริงจัง กวัดแกว่งดาบไม้ออกไปในทันที!แกร้ง แกร้ง!ท่าทางที่ดูผ่อนคลายของหันลี่กลับว่องไวขึ้นมาในทันใด ดาบไม้ในมือฟาดฟันออกไปราวกับภูตวิญญาณ ปัดป้องการโจมตีของหลินชีเยี่ยอย่างง่ายดายหลังจากรับมือไปได้สามกระบวนท่า ครูฝึกหันพลันหรี่ตาลง ดาบไม้ในมือราวกับมีชีวิต เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลฟาดไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายได้ยินเพียงเสียงเบาๆ ดาบไม้ของหลินชีเยี่ยพลันหลุดมือร่วงลงพื้นข้างๆหลินชีเยี่ยยืนนิ่งครานี้แตกต่างกับการฝึกซ้อมดาบครั้งที่แล้ว ครั้งก่อนหันลี่ฝึกซ้อมกับเขาเพื่อสอนทหารใหม่ถึงวิธีการใช้ดาบที่ถูกต้อง และเพื่อให้ทุกคนมองเห็นได้ชัดเจนจึงจงใจลดความเร็วลง ยิ่งไปกว่านั้น กระบวนท่าดาบนี้หลินชีเยี่ยได้เรียนรู้มาจากเฉินมู่เหยี่ย จึงสามารถป้องกันได้อย่างง่ายดายทว่าการฝึกซ้อมครั้งนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงครูฝึกหันออกดาบสี่กระบวนท่าติดต่อกัน โดยไม่มีรูปแบบที่แน่นอน อีกทั้งดาบไม้นั้นราวกับมีชีวิตของตัวเองคล่องแคล่วฉับไวอย่างน่ากลัวในทางตรงกันข้าม วิชาดาบของหลินชีเยี่ยนั้นแข็งทื่ออย่างยิ่ง“สัมผัสได้ไหม?” ครูฝึกหันถามขณะหยิบดาบไม้ขึ้นมาให้เขา“ครับ” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วครุ่นคิด “แต่… ผมควรฝึกฝนอย่างไรถึงจะเอาชนะความแข็งทื่อนี้ได้?”ครูฝึกหันเงียบไปครู่หนึ่ง
