าบไม้สองเล่มในมือกระบวนท่าแต่ละท่วงท่า ตราตรึงอยู่ในใจของเขาทันใดนั้น หลินชีเยี่ยก็ลืมตาขึ้น!เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างส่องไสวราวกับแสงจันทรานอกหน้าต่าง เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสวมเสื้อผ้าแล้วผลักประตูออกไปอย่างเงียบเชียบภายใต้อิทธิพลของ [นักร่ายรำยามราตรี] หลินชีเยี่ยเดินไปตามท้องถนนโดยไร้ซึ่งสุรเสียง ดุจวิญญาณล่องลอยไปทั่วค่ายฝึกอบรมยามรัตติกาล จนมาถึงสนามฝึกที่ว่างเปล่าเขาเดินขึ้นไปบนเวที หยิบดาบไม้สองเล่มจากชั้นวาง หลับตาลงอย่างช้าๆ กระบวนท่าดาบของเฉินมู่เหยี่ยปรากฏขึ้นในหัว……แล้วเริ่มขยับร่างกายท่ามกลางราตรี ภายใต้แสงจันทร์อันนวลละมุนเด็กหนุ่มถือดาบคู่ในมือ เคลื่อนไหวราวกับผีเสื้อกลางคืนที่โบยบินอย่างสง่างาม แฝงไว้ด้วยความลึกลับน่าค้นหานัยต์ตาทั้งสองข้างเปล่งประกายดุจดวงดารา!……“ฮัดชิ้ว!”สำนักงานเหอผิง เฉินมู่เหยี่ยจามออกมาดังลั่นอู๋เซียงหนานที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาเอียงคอมอง “เป็นหวัดเหรอ?”“ไม่น่าใช่”“จามเป็นสิบๆ ครั้งแบบนี้ยังบอกว่าไม่เป็นหวัดอีกเหรอ?”“ฉันว่า……น่าจะมีคนคิดถึงฉันน่ะ” เฉินมู่เหยี่ยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังอู๋เซียงหนานกลอกตา“เพ้อเจ้อ”
