นอื่นก่อน”หลังจากครูฝึกออกไป หลินชีเยี่ยยืนถือดาบอยู่เพียงลำพังราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง…………หลังจากผ่านพ้นขุมนรกในวันแรกไปได้ วันต่อๆ มาก็ดีขึ้นมาก ไม่เพียงแต่อาหารในโรงอาหารจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่มีบทลงโทษที่โหดร้ายทารุณโผล่มาอีกถึงอย่างนั้น การฝึกฝนร่างกายที่ครูฝึกสรรหามาในแต่ละวันก็ยังทำให้ทหารใหม่ต้องทนทุกข์ทรมานหลินชีเยี่ยค่อยๆ ปีนขึ้นเตียงหลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝนของวัน พอหลับตาลง ความคิดมากมายพลันผุดขึ้นมาในหัวภาพดาบทั้งสี่เล่มของครูฝึกหันและท่าป้องกันอันแข็งทื่อของตัวเองปรากฏขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า…บางทีอีกฝ่ายอาจพูดถูก เขาคงไม่เหมาะกับการใช้ดาบ แต่ถ้าให้ใช้เวลาฝึกฝนยี่สิบกว่าปีเพื่อใช้ดาบ เขาก็ยังรู้สึกว่ามันยากที่จะยอมรับได้ถ้าเลิกใช้ดาบ……งั้นเส้นทางของเขาอยู่ที่ไหน?ขณะที่สับสน หลินชีเยี่ยก็ผล็อยหลับไปในห้วงภวังค์ เขานึกถึงความกลัวที่ถูกเฉินมู่เหยี่ยเข้าครอบงำอีกครั้งณ สนามฝึกใต้ดิน เฉินมู่เหยี่ยกวัดแกว่งดาบคู่ พัดกระหน่ำราวกับพายุ กดข่มหลินชีเยี่ยจนแทบหายใจไม่ออกเขาทำได้เพียงปัดป้องการโจมตีบางส่วน แล้วกัดฟันรับความเจ็บปวดจากดาบไม้ที่ฟาดลงบนร่างกายทว่าครั้งนี้ เขาไม่คิดหลบหนีเขาเบิกตากว้าง ใช้พลังจิตจับจ้องดาบไม้ของเฉินมู่เหยี่ยอย่างตั้งใจ มันเริ่มต้นจากจุดใด และสิ้นสุดที่ตรงไหน…สนามฝึกซ้อมใต้ดินค่อยๆ เลือนหาย ใบหน้าของเฉินมู่เหยี่ยพลันพร่ามัวลง เหลือเพียงด
