่านแล้วใช่ไหมครับ?”หลินชีเยี่ยเอ่ยเสียงแหบแห้งครูฝึกทุกคนต่างตะลึงงัน ครู่หนึ่ง ครูฝึกหงก็เดินเข้ามาตบไหล่เบาๆ“นายผ่านแล้ว” เขาพูด “นายสร้างประวัติศาสตร์ขึ้นมาแล้ว”ร่างกายของหลินชีเยี่ยโงนเงนจนเสียหลักล้มไปข้างหน้า ครูฝึกหงตาไวคว้าตัวเขาไว้ได้ทันหลินชีเยี่ยเหนื่อยมากจริงๆ ถึงแม้จะได้รับการเสริมพลังจาก [นักร่ายรำยามราตรี] ทว่าภายใต้การฝึกฝนอันหนักหน่วงเช่นนี้ เขาก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว และอาจกล่าวได้ว่าเขาได้ทำลายขีดจำกัดของตัวเองไปแล้ว!ที่สามารถยืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้ ไม่ได้อาศัยเพียงความมืดมิดยามค่ำคืน แต่ยังเป็นเพราะความมุ่งมั่นอันน่าทึ่งและจิตใจที่แน่วแน่ของเขาด้วย!ครูฝึกหงพยุงเขาไปนั่งพักที่ด้านข้าง หันลี่ยื่นกระติกน้ำของตัวเองให้ พร้อมกับชูนิ้วโป้งให้เขา“เยี่ยมมาก!”หลินชีเยี่ยยิ้มบางๆ รับกระติกน้ำมา รินน้ำเข้าปากอย่างกระหายสิบชั่วโมงเต็มๆ นอกจากน้ำลำธารที่ดื่มไปเล็กน้อยระหว่างทางแล้ว เขาก็ไม่ได้แตะอะไรเลย ลำคอแห้งจนแทบจะพ่นควันออกมาได้แล้ว“ค่อยๆ ดื่ม ค่อยๆ ดื่ม” ครูฝึกหันปราม“ผมเพิ่งนึกเรื่องนึงได้”“เรื่องอะไร?”“พวกคุณยังไม่ได้ให้ค่าชดเชยผมเลย” หลินชีเยี่ยพูดอย่างจริงจัง“ค่าชดเชย?” หันลี่ขมวดคิ้ว “ค่าชดเชยอะไร?”ครูฝึกหันเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้ จึงไม่รู้เรื่องการต่อสู้ระหว่างทหารใหม่กับหน่วยเร้นลับเมื่อวาน ทว่าครูฝึกคนอื่นๆต่างก็รู้เรื่องนี้ดี พอหลินชีเยี่ยพูดขึ้น ต่างก็รู้สึกอายจ
