นต้องหันหน้าหนี“ไม่ต้องห่วง นายได้แน่ พรุ่งนี้หาเวลาว่างมาหาฉันที่ห้องทำงานล่ะ”ครูฝึกหงเดินมาข้างๆ พร้อมกับยื่นแหวนวงหนึ่งให้ด้วยท่าทางลำบากใจ“ครับ” หลินชีเยี่ยพยักหน้า“ในฐานะผู้สร้างประวัติศาสตร์ นายอยากลองรับบทลงโทษดูไหม?”หลินชีเยี่ยชะงัก “ผมทำสำเร็จแล้ว ทำไมต้องถูกลงโทษด้วย?”“เอาน่า เล่นๆ หน่อย! ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีใครได้ยิน จะถามแค่คำถามเดียว!”หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ครับ”เขารับแหวนสัจวาจามาสวมที่นิ้วครูฝึกหงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะถามออกมาด้วยท่าทีจริงจัง“ในชีวิตนี้ สิ่งที่นายเสียใจที่สุดคืออะไร?”หลินชีเยี่ยตัวแข็งค้างคำถามนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้คำตอบดูเหมือนจะมีหลายเรื่องที่เขาเสียใจ คืนนั้นที่ปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้วได้พบกับเซราฟ ดวงตาที่มืดบอด สูญเสียช่วงวัยเด็กที่คนธรรมดาต่างโหยหาหรือจะเป็นตอนที่ร่วงหล่นจากหลังคา ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลจิตเวช นับแต่นั้นมาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกรีตหรือจะเป็นการที่เขาไม่สามารถทำให้คุณป้าและอาจิ้นมีชีวิตที่ดีขึ้นได้…ชีวิตของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยโศกนาฏกรรมและความเสียใจเขาเงียบไปนานเท่าใดก็ไม่อาจทราบได้ หันไปมองท้องฟ้ายามรัตติกาลอันมืดมิด เอ่ยคำตอบที่จิตใต้สำนึกพยายามหลีกเลี่ยงอย่างเชื่องช้าและหนักแน่น“ผม……ไม่สามารถช่วยเขาไว้ได้……”…“เบลอจัง…” ไป๋หลี่พั่งพั่งลืมตาขึ้น“หืม? ทำไมฉันถึงอยู่ในถัง?” เขามองร่างกายที่ถูกเปลื
