้องผ้าจนหมดอย่างงุนงง ในตอนนี้ เขากำลังนอนอยู่ในถังอาบน้ำขนาดใหญ่ ภายในถังบรรจุไปด้วยของเหลวบางอย่าง ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งเขาคิดจะปีนออกมาโดยไม่รู้ตัว“นายอยู่นิ่งๆ ในนั้นจะดีกว่า” หลินชีเยี่ยที่แช่อยู่ในถังข้างๆ เอ่ยเตือน“ชีเยี่ย นี่… เกิดอะไรขึ้น?”“ฉันกลับมาทีหลังพวกนาย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าครูฝึกเตรียมอ่างยาสมุนไพรให้พวกเราทุกคน ดูเหมือนว่าจะใช้เพื่อขจัดความเหนื่อยล้าและเสริมสร้างร่างกายโดยเฉพาะ”“แล้วเสื้อผ้าของผมล่ะ……”“ไม่รู้สิ ตอนที่ฉันกลับมา นายก็นอนอยู่ในนั้นเหมือนไก่ต้มแล้ว”“……”ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว รู้สึกว่าแขนที่เคยปวดเมื่อยราวกับจะหลุดออกมากลับเป็นปกติ จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ“ยาสมุนไพรนี่ได้ผลดีเหมือนกันนะ”“สูตรลับของหน่วยพิทักษ์ราตรี แน่นอนว่าต้องดีอยู่แล้ว”ประตูหอพักถูกเปิดออก เฉาเยวียนยืนอยู่ที่ประตูพร้อมคาบแปรงสีฟัน เอ่ยขึ้นอย่างสงบ“ทำไมนายไม่แช่ยาสมุนไพรล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัย“ฉันออกมาแล้ว” เฉาเยวียนกลอกตาพลางชี้ไปที่ท้องฟ้าแจ่มใสด้านนอก “เช้าแล้ว ครูฝึกบอกว่าวันนี้งดการฝึกตอนเช้า เดี๋ยวไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเลย”“โรงอาหารเหรอ…” ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งเป็นประกาย แต่แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันหม่นลงเฉาเยวียนหันหลังกลับ ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง“ได้ยินมาว่า อาหารเช้าที่โรงอาหารวันนี้เป็นซาลาเปา ปาท่องโก๋ และน้ำเต้าหู้”“ว้าว!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งร่
