THAIBOOK
หน้าแรก
นิยาย
การ์ตูน
🔍
ในเวลากลางคืน
หน้าแรก
/
บทที่ 103 น่าเสียดาย
←
ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง
← บทก่อนหน้า
บทต่อไป →
บทที่ 103 น่าเสียดาย
จากนวนิยาย
ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง
A-
A+
สว่าง
ซีเปีย
มืด
↕-
↕+
างอวบอ้วนพุ่งออกจากถังไม้อย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบสวมรองเท้าแล้ววิ่งออกจากห้องไปหลินชีเยี่ยหันไปมองเสื้อผ้าที่ไป๋หลี่พั่งพั่งทิ้งไว้บนเตียงอย่างครุ่นคิด…วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่าง!
← หน้าก่อนหน้า
📖 สารบัญ
หน้าถัดไป →