ี่เก้าบนภูเขาจินหนานหลินชีเยี่ยทวีความเร็วยิ่งขึ้นในป่าเขาอันมืดมิด ราวกับวิญญาณที่ล่องลอยไปทั่วหุบเขาอย่างอิสระ ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตัวเองทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากสัมภาระที่เขาแบกอยู่“เฉาเยวียน?”“ครับ”“นายทำได้ดีมาก”“ผมรู้”“แต่น่าเสียดาย……นายก็ยังต้องถูกลงโทษอยู่ดี”“ผมรู้”“ตอนนี้มีไม่กี่คนที่ได้ยินบทสนทนาของเรา นอกจากครูฝึกไม่กี่คน ก็มีแค่สหายของนายที่ยังคงต่อสู้ดิ้นรนอยู่บนภูเขา นายผ่อนคลายได้นะ”“ถามมาเถอะ”“นายชอบเด็กสาวแบบไหน?”“ผมไม่ชอบเด็กสาว”“หา? นาย……อย่าบอกนะว่า……”“ผมชอบผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่ มีเสน่ห์ และถ้าผ่านการมีคู่อยู่แล้วจะยิ่งดี… แบบนั้นน่ะ”“โชคดีไป……เอ๊ะ แต่เดี๋ยวก่อน! เหมือนนายพูดอะไรแปลกๆ ไปรึเปล่า?” ครูฝึกหน้าเปลี่ยนสี “รสนิยมของนายนี่มัน……”“……”“อะแฮ่ม เฉาเยวียนเปลี่ยนคำถามดีกว่า… สิ่งที่นายเสียใจที่สุดในชีวิตคืออะไร?”เฉาเยวียนที่อยู่อีกด้านหนึ่งเงียบไปชั่วครู่“ในตอนนั้น ผมน่าจะจมน้ำตายไปซะก็ดี”“ทำไมล่ะ?”“ถ้าตอนนั้นผมตาย เรื่องต่อจากนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น” เฉาเยวียนกล่าวอย่างสงบ “ผมคงไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้าน คงไม่หยิบเคียวเล่มนั้นขึ้นมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น……”“คงไม่ทำให้ผนึกต้องห้ามอาละวาด ฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไป 172 คน”“และคงไม่ถูกขังไว้ในสถานีตำรวจ แล้วใช้กรงเล็บฆ่าคนทั้งสถานีไป 161 คน……”“……มันไม่ใช่ความผิดของนาย”“มันคือความผิดของผม ผมจะไม่หนีความจริง”
