ลำดับของผนึกต้องห้ามที่สูงเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีสินะ” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ“นายไปเถอะ ฉันจะรออยู่ที่นี่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสักพักนายก็คงจะได้ยินเสียงที่ฉันโดนลงโทษแล้วล่ะ” เฉาเยวียนนั่งลงกับพื้น ส่งยิ้มบางๆ ให้หลินชีเยี่ย“งั้นฉันไปก่อนนะ”“เจอกันที่ค่ายฝึกอบรม”“อืม”หลินชีเยี่ยหันหลัง กำมีดในมือแน่น ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในหุบเขาที่มืดมิด…เบื้องล่างเชิงเขา“เฉาเยวียนยอมแพ้แล้ว ตอนนี้เหลือแค่หลินชีเยี่ยคนเดียว” ครูฝึกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น“เจ้าเด็กนี่… ไม่ว่าจะทำอะไรก็สร้างความประหลาดใจให้เราได้เสมอ” ครูฝึกหงเลิกคิ้วพลางนึกชมเชย“และอีกอย่าง…”“อะไรเหรอ?”“ตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว เขาเดินเป็นเส้นตรงมาตลอด”“อะไรนะ?” ครูฝึกภายในเต็นท์ต่างชะงัก “เป็นไปได้ยังไง? พวกเราเปลี่ยนเส้นทางบนภูเขาจินหนานตลอด เขาจะเดินเป็นเส้นตรงได้อย่างไร?”“ไม่รู้สิ แต่เขาก็ทำได้จริงๆ ในอัตรานี้……อีกไม่เกินสามชั่วโมง ก็คงข้ามภูเขาจินหนานทั้งลูกได้จริงๆ!”“สามชั่วโมง? เขามีพละกำลังพอเหรอ?”“ถึงจะอยากบอกว่าไม่พอ แต่สามัญสำนึกมันใช้ไม่ได้กับเขาอยู่แล้ว”…ครูฝึกหงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เก็บเต็นท์ตรงนี้ให้หมด เหลือคนไว้ลงโทษเฉาเยวียน ส่วนที่เหลือตามฉันไปที่อีกฝั่งของภูเขาจินหนาน”“พวกเราไปรอเขาที่นั่นกัน”“ครูฝึกหง คุณคิดว่าเขาทำได้จริงๆ เหรอ?”“ถ้าเป็นคนอื่น ฉันอาจจะไม่เชื่อ แต่ถ้าเป็นเขา… มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”…เข้าสู่ชั่วโมงท
