ปัง!สิ้นเสียงไป๋หลี่พั่งพั่ง โดรนก็โผล่ออกมาจากป่าด้านหลัง แล้วยิงใส่ทหารใหม่คนหนึ่งทหารใหม่ผู้นั้นตกตะลึง วิ่งได้เพียงสองก้าวก็รู้สึกเวียนหัวจนแข้งขาอ่อนแรง แล้วทรุดลงกับพื้นในจังหวะเดียวกัน ครูฝึกสองคนก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง ลากทหารใหม่คนนั้นเข้าไปในป่าไป๋หลี่พั่งพั่งพลันร้องอุทาน ‘พระเจ้า!’ แล้วรีบวิ่งตามไป“บ้าไปแล้ว! นั่นไม่ใช่ปืนยิงสีเหรอ? ทำไมยิงแล้วถึงเป็นลมได้? แล้วครูฝึกสองคนนั้นคืออะไร? ดูจากสีหน้าแล้วผมรู้สึกว่าเพื่อนคนนั้นคงรักษาพรหมจรรย์ไว้ไม่ได้แน่ๆ โอ้ย!”ไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งตามหลังคนทั้งสอง แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นเฉาเยวียนเงียบไปครู่หนึ่ง “หรือว่าบทลงโทษของความล้มเหลว คือการสูญเสียความบริสุทธิ์…”“ฉันว่าไม่น่าจะขนาดนั้นมั้ง……” หลินชีเยี่ยมุมปากกระตุก “ในพวกเราก็มีทหารหญิงไม่น้อยนะ!”“ก็นั่นน่ะสิ แล้วตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ในนั้น?”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันกลับมามองป่าเล็กๆ ด้วยความสงสัย……ครูฝึกสองคนลากร่างทหารใหม่ที่หมดสติ ยกขึ้นเปลข้างๆ แล้วหามกลับลงไปยังจุดเริ่มต้นที่เชิงเขา“นี่คงเป็นคนแรกที่ถูกคัดออกจากการฝึกสุดโหดในปีนี้สินะ? ฮ่าฮ่า น่าสนใจแฮะ…” ครูฝึกคนหนึ่งพูดด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นทหารใหม่ถูกหามลงมา“สวม [แหวนสัจวาจา] ให้เขา แล้วเปิดไมโครโฟนที่เชื่อมต่อกับลำโพงบลูทูธในสัมภาระของทหารใหม่ทุกคน…”ครูฝึกหงสั่งการทุกอย่างอย่างเป็นระบบ เพียงไม่นาน ทหารใหม่คนนั้นก็ถูก
